[ขอให้ผู้ชมทุกท่านสมหวังดังปรารถนา มีความสุขสมบูรณ์]
[ข่าวดี! แนะนำให้เก็บเข้าชั้นหนังสือ ช่วงเปิดตัวแรกมีแจกสตาร์บัคส์ห้าคนทุกวันจากคนที่กดติดตาม บางทีอาจถึงตาคุณก็ได้ (ผู้โชคดีจะถูกตรวจชั้นหนังสือ ถ้าไม่ได้แอดไว้จะไม่ได้รางวัล)]
[อ่านสามตอนแล้วไม่สนุก มาหาฉันได้เลย ที่อยู่ไว้ตอนต้นบทที่สี่]
……
ไม่เอาอะไร พวกแกสี่คนมันโง่หรือไง?
ฉันฆ่าคนไปสี่เหลือหนึ่ง พวกแกยังสู้ไม่ได้อีก?
อันลั่วทนไม่ไหวจริงๆ เล่นวาแบบไหนถึงได้เจอเพื่อนร่วมทีมเทพแบบนี้ โมโหจะตาย!
เมื่อกี้นี้เอง หลังจากที่เกิดมาในโลกนี้ยี่สิบปี อันลั่วก็จำความในชาติก่อนได้
อารมณ์ยังไม่ทันสงบ เลยตัดสินใจเปิดเกมวาหนึ่งรอบ
แต่เล่นไปเล่นมา อันลั่วโดนเพื่อนร่วมทีมโง่ๆ ทำให้ขำออกมา เลยพิมพ์ด่ากลับไป
ใครจะคิดว่าพออันลั่วพิมพ์ เพื่อนร่วมทีมถึงกับเสียหลัก
เสียงสาวเซ็กซี่ที่เต็มไปด้วยความโกรธดังออกมาจากไมโครโฟน
"แกบ่นอะไรอยู่ ฆ่าคนได้สี่คนก็เก่งนักเหรอ?"
"เจอจริงๆ แกต้องคุกเข่าขอโทษแม่เลวของแกเลย เข้าใจไหม?"
เพื่อนร่วมทีมคนที่หนึ่ง: สนับสนุนการด่า ผู้หญิงแบบนี้ฉันเจอมาเยอะ หาผู้ชายไม่ได้ในโลกจริงก็มาระบายในเกม
เพื่อนร่วมทีมคนที่สอง: แกเก่งนัก ทำไมไม่ฆ่าห้าคนล่ะ?
เพื่อนร่วมทีมคนที่สาม: ผู้หญิงอีโก้สูงชัดๆ
เพราะอันลั่วด่าทุกคนในทีม ตอนนี้พอมีคนเริ่ม พวกเธอก็รวมหัวกันได้
ไม่ได้ โมโหมาก เจอเพื่อนร่วมทีมงี่เง่าแบบนี้ อันลั่วทนไม่ไหวจริงๆ
ลุกขึ้นไปปิดประตูให้สนิท ป้องกันเสียง
เปิดไมโครโฟน
"คนที่สี่แก****** แกมันก็แค่** ยังจะเรียกแม่เลว ฉันสิเป็นพ่อเลวของแก****** ตะเกียบแกก็****"
"แล้วอีกสามคน แกก็************"
แต่พอเปิดไมค์ปุ๊บ อันลั่วก็เสียใจทันที เขานึกขึ้นได้ว่า...
ในยุคใหม่นี้ พวกเธอถูกกดดันสุดๆ...
จริงด้วย!
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง พวกเธอก็เหมือนคนบ้า
เพื่อนร่วมทีมคนที่หนึ่ง: โอ้โห! มีผู้ชายเล่นเกมนี้ด้วยเหรอ?
เพื่อนร่วมทีมคนที่สอง: ให้ตายเถอะ รู้งี้เล่นจริงตั้งแต่แรกแล้ว แต่โดนผู้ชายด่า มันรู้สึกแปลกดีนะ
เพื่อนร่วมทีมคนที่สาม: แกเป็นผู้ชายจริงเหรอ? ไม่ใช่โปรแกรมแปลงเสียงใช่ไหมพี่สาว?
สาวเซ็กซี่ที่ด่าอันลั่วตอนแรกไม่พูดอะไร
เห็นไหม นี่คือเหตุผลที่อันลั่วไม่เปิดไมค์ พอเปิดปุ๊บ เพื่อนร่วมทีมก็ไม่เล่นเกมต่อเลย
อันลั่วไม่พูด เพื่อนร่วมทีมก็เริ่มร้อนใจ
ผู้ชายเป็นทรัพยากรที่หายากสุดๆ ยิ่งเป็นผู้ชายที่เล่นวาด้วยยิ่งหายาก
เพื่อนร่วมทีมคนที่หนึ่ง: คนที่สี่ออกมา ขอโทษพระเอกหนุ่มเลย!
เพื่อนร่วมทีมคนที่สอง: คนที่สี่เล่นแย่แบบนี้ยังมีหน้ามีตาอีกเหรอ?
เพื่อนร่วมทีมคนที่สาม: ความผิดคนที่สี่ทำพระเอกหนุ่มไม่พอใจ แกรีบขอโทษเลย! ระวังฉันแฮ็กข้อมูลแกนะ
โอเค ไม่ต้องให้อันลั่วพูด ปากของพวกประจบประแจงก็พร้อมแล้ว
พวกเธอกำลังถล่มสาวเซ็กซี่คนที่สี่ที่ด่าอันลั่วเมื่อกี้
วินาทีละข้อความ เหมือนส่งเร็วจะได้รางวัลจากอันลั่ว
นานๆ เข้า คนที่สี่ก็พูดขึ้น
"แก... เมื่อกี้ด่าฉันเหรอ?"
"ในโลกจริง ต่อให้เป็นผู้ชาย ก็ไม่กล้าพูดกับฉันแบบนี้"
โอ้โห
เล่นแย่ยังกล้าหยิ่งอีก
สุดจะทน ไม่ต้องทนแล้ว
เปิดไมค์!
"พูดไปก็เท่านั้น ฉันด่าแกแล้วยังไง?"
"ที่ว่าในโลกจริงไม่มีผู้ชายกล้าพูดกับแกแบบนั้น"
"แกปั่นไปได้"
"............."
ด่าไปซักพัก อันลั่วเริ่มเหนื่อย ปิดไมค์กินน้ำ
"ถ้ามีความกล้าก็ด่าต่อสิ!"
พออันลั่วปิดไมค์ เธอก็เริ่มปากดี งั้นก็...
อันลั่วนึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เธอไม่ได้ชอบโดนด่าเข้าไปแล้วเหรอ?
จริงด้วย
"บายๆ ด่าต่อได้..."
เออ บ้า
"เก็บกดจนตาย พวกสาวเนิร์ด"
ด่าเสร็จ อันลั่วปิดเครื่อง เตรียมไปโรงเรียน
หลังจากจำความได้ อันลั่วรู้ว่านี่คือโลกคู่ขนาน
คู่ขนานจริงๆ ทุกคนทุกสิ่งในโลกเดิมก็มีในโลกนี้
แต่โลกนี้โดยรวมต่างจากชาติก่อนเล็กน้อย
ในโลกนี้ ตั้งแต่ร้อยปีก่อนพลังจิตฟื้นฟู ผู้ชาย 99.9% ของโลกตายหมด
เหลือผู้ชายน้อยมากที่รอดชีวิต
ทำให้อัตราส่วนชายหญิงผิดปกติอย่างรุนแรง เมื่อก่อนเป็น 100 ต่อ 100 บางพื้นที่ถึง 100 ต่อ 110
แต่ตอนนี้เป็น 1000 ต่อ 1
ใช่แล้ว ผู้หญิงพันกว่าคนต่อผู้ชายหนึ่งคน
คำว่า "หนุ่มอบอุ่น" ไม่มีอีกแล้ว เปลี่ยนเป็น "สาวอบอุ่น" แทน
ส่วน "ทาสรัก" ก็ยังเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนจากผู้ชายเป็นผู้หญิง
พระเอกทั่วไปข้ามมาอาจจะเอาแต่มัวเมากับความสุข
แต่อันลั่วไม่เหมือน เขาจะมัวเมากับความสุขและเปิดบริษัทไปด้วย
ในชาติก่อน อันลั่วเป็นหัวหน้านักออกแบบของบริษัทผลิตภัณฑ์สำหรับผู้หญิงอันดับหนึ่งของประเทศ
เขายังมีฉายา
ที่เหล่าสตรีมอบให้ด้วยความเคารพ:
ผู้กอบกู้!
ชาติใหม่อันลั่วค้นพบว่า ตลาดที่ใหญ่กว่าเดิมเป็นร้อยเท่าพันเท่า กลับไม่มีร้านผลิตภัณฑ์สำหรับผู้หญิงสักร้าน
สัมผัสที่หกของเขาบอกว่า นี่คือเค้กก้อนโต!
เงินทุนเริ่มต้นชุดแรกยังขาดอีก 5 ล้าน
อันลั่วคิดว่าวิธีหาเงินเร็วที่สุดคือ... แต่งงาน
ภรรยาจะนำสินสอดมา สินสอดคือเงินทุนเริ่มต้นของเขา
แน่นอน ผู้หญิงขี้เหร่ไม่เอาแน่นอน
ความงามอย่างน้อยต้อง 90 คะแนนขึ้นไปใช่ไหม?
สลัดความคิด อันลั่วเตรียมออกเดินทาง
เปิดประตูห้อง เตรียมขึ้นลิฟต์ลงไป พอดีประตูห้องข้างๆ เปิดออก พี่สาวบ้านข้างๆ เหมือนบังเอิญโผล่มา
บนหน้ายังมีท่าทางตกใจ
จริงๆ แล้วอันลั่วเดาว่าเธอวางแผนไว้แล้ว แอบมองผ่านตาแมวอยู่นาน
"เอ๊ะ? เสี่ยวลั่ว บังเอิญจัง นายจะไปโรงเรียนเหมือนกันเหรอ?"
พี่สาวบ้านข้างๆ ชื่อฟางหยา อยู่กับแม่
เพราะทรัพยากรผู้ชายหายาก ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่โตแล้วไม่ได้ถูกเลือก ก็ต้องใช้วิธีผสมเทียมมีลูก
ทำให้หลายครอบครัวเป็นครอบครัวเดี่ยว
ไม่เคยเห็นผู้ชายตั้งแต่เด็ก จะเก็บกดขนาดไหนก็รู้
อันลั่วมองสำรวจหญิงสาว
สูง 170 เซนติเมตร ใบหน้าละเอียด แต่งหน้าเบาๆ กับกระโปรงยาวสีดำ
และรอยยิ้มที่ดูด้อยค่าเล็กน้อย
ฟางหยาคิด...
จำได้ว่าในชาติก่อน ฟางหยาทำให้อันลั่วรู้สึกไม่ดี
ฟางหยาอายุมากกว่าอันลั่วสองปี
ตอนเด็กๆ ในตึกมีคนวัยเดียวกันน้อย อันลั่วแทบไม่มีเพื่อนเล่น เลยอยากเล่นกับพี่สาวบ้านข้างๆ
แต่ฟางหยามีแต่สีหน้าเย็นชาและคำพูดเดียว
"ไม่อยากเล่นด้วย"
ในโลกเด็ก คำพูดนี้ทำร้ายจิตใจแค่ไหนก็รู้
อันลั่วเสียใจอยู่ตั้งนาน
โตขึ้นทั้งคู่ก็แทบไม่ได้คุยกัน
มีครั้งหนึ่งเจอกันในทางเดิน อันลั่วเรียกเธอว่าพี่หยาอย่างสุภาพ แต่เธอไม่แม้แต่จะหันมามอง
ตั้งแต่นั้นอันลั่วไม่ทักเธออีก
จำได้ว่าแม่ยังคิดจะจับคู่ให้ แต่สุดท้ายก็รู้ผล
"มีอะไร?"
น้ำเสียงอันลั่วเรียบๆ ไม่เย็นชาไม่ร้อนรน
ให้เขาลืมเรื่องในชาติก่อนเป็นไปไม่ได้
ที่ตอบฟางหยาตามปกติ อันลั่วคิดว่าตัวเองใจกว้างมากแล้ว
ฟางหยาได้ยินก็ตื่นเต้นเล็กน้อย ประโยคที่ท่องไว้ในใจนานๆ พูดออกมาอย่างติดขัด
"มี... มีสิ ข่าวบอกว่าช่วงนี้มีพวกคลั่งผู้ชายเยอะ ฉันกลัวนายเดินไปเจอ... เจอพวกคลั่งผู้ชายคิดไม่ดี ลวนลาม เลยคิดว่าจะปกป้องนาย"
ฟางหยาบีบชายเสื้อ พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
อันลั่วอยากบอกว่า ฉันว่าแกดูคลั่งผู้ชายนะ แต่คิดไปก็ช่าง
"ไม่ต้องหรอก มหาวิทยาลัยเราสองคนไกลกันมาก ไม่รบกวนแกดีกว่า"
ฟางหยารู้สึกเสียดาย วันนี้อุตส่าห์ได้โอกาสคุยกับอันลั่ว เธอไม่ยอมแพ้แค่นี้
"พวกคลั่งผู้ชายมันโรคจิตมาก... ฉันเข้าใจพวกเธอดี"
พูดจบฟางหยารู้ตัวว่าพลาด
เป็นอย่างที่คิด
"เดี๋ยวนะ แกเข้าใจดี?"
"พี่หยา แกคงไม่ใช่พวกคลั่งผู้ชายเองหรอกนะ?"
ไม่ฟังฟางหยาแก้อธิบาย อันลั่วเดินออกไปทันที ตอนเขาลิฟต์ อันลั่วจงใจพูดเสียงต่ำ
"ฮึ... พวกคลั่งผู้ชาย"
ตามปกติแล้ว คำพูดดูถูกแบบนี้ควรทำให้ฟางหยาโกรธ
แต่... พออันลั่วหายไป
"โดนเสี่ยวลั่วด่าว่าคลั่งผู้ชาย..."
หยิกแก้มตัวเอง ฟางหยาแทบไม่เชื่อ
"แปลกจัง ทั้งที่ควรจะโดนเกลียดโดนด่านะ..."
"ทำไมรู้สึกแปลกๆ แบบนี้..."
"ถ้าได้แต่งงานกับเสี่ยวลั่ว ทำอาหารให้เขากิน ซักผ้าให้เขา ลูบ..."
พึมพำกับตัวเองเสียงเบา ฟางหยาซึมๆ ก้มมองมือถือ
มือถืออยู่ที่หน้าคำถามของแอป AI ผู้ช่วย "ถั่วไส้หวาน"
[ถั่วไส้หวาน ถุงเท้าผู้ชายมีกลิ่นอะไร?]
[ถั่วไส้หวาน ฉันขโมยถุงเท้าผู้ชายผิดกฎหมายไหม?]
...
[ถั่วไส้หวาน ผู้ชายที่ฉันแอบชอบวันนี้คุยกับฉันตั้งนาน เขาชอบฉันเหมือนกันไหม?]
[ถั่วไส้หวาน ถ้าทำข้าวสุกแล้ว ผู้ชายจะยอมรับความสัมพันธ์หรือจะต่อต้านสุดชีวิต?]
สองข้อหลังเพิ่งค้นมา
ยากมากที่จะเชื่อมโยงพี่สาวสวย ใจดี เข้าใจคน กับประวัติการค้นหาแบบนี้
……