"รูปแบบสามสามประสาน?"
"รูปแบบสามสามประสานคืออะไร?"
"นายสิบเสิ่น รูปแบบสามสามประสานนี้เป็นวิธีฝึกทหารของทหารชายแดนหรือไม่?"
เสิ่นเย่กับทหารในหมู่ของตนและหมู่ของหนิวเถี่ยต่างทยอยกันออกมา ทหารเก่าบางนายเอ่ยปากถามขึ้น
เสิ่นเย่เห็นดังนั้นก็เพียงยิ้มบางๆ พลางกล่าวว่า "รูปแบบสามสามประสานมิใช่วิธีฝึกของทหารชายแดน แต่ว่าเป็นสิ่งที่ข้าคิดค้นขึ้นเอง
เพียงแต่ใช้ให้เป็น ทหารชายแดนหนานเฉียนก็สามารถเอาทหารเดินเท้าต้านทหารม้าได้!"
เอาทหารเดินเท้าต้านทหารม้าหรือ?
เมื่อเสิ่นเย่เอ่ยคำนี้ออกมา
ทหารชั้นผู้น้อยกว่ายี่สิบคนที่ออกแถวหน้าต่างพากันตะลึงงัน
ทหารเดินเท้าเกิดมาย่อมถูกทหารม้าครอบงำ
ถึงแม้ไม่อ่านตำราพิชัยสงคราม ไม่เคยเป็นทหารมาก่อน ก็เป็นความจริงที่ใครๆ ต่างรู้ดี
ยิ่งไปกว่านั้น
ทหารม้าเป่ยหมั่งกล้าแกร่งชำนาญศึก ม้าศึกของพวกเขาล้วนสูงกว่าม้าศึกหนานเฉียนครึ่งหัว
ในยามเข้าประจัญบาน ทหารเดินเท้าหนานเฉียนเข้าปะทะกับพวกมัน แทบไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อกร
ที่สามารถรักษาท่วงท่าป้องกันและเอาชีวิตรอดภายใต้การบุกชิงของทหารม้าเป่ยหมั่งได้ ก็ยากยิ่งนักแล้ว
คิดจะฆ่าทหารม้าเป่ยหมั่งให้สิ้นซาก ในหูคนทั้งหลายฟังแล้ว ยังกะเพ้อฝันถึงดาวบนฟ้า
เพียงแต่
ด้วยความเคารพนับถือที่มีต่อเสิ่นเย่ ทหารชั้นผู้น้อยกว่ายี่สิบคนที่ออกแถวจึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใด แค่พยักหน้ารับทราบ
แต่นายสิบลูกพี่ลูกน้องของนายร้อยหวางหูพวกนั้น กลับกระซิบกระซาบกันอย่างไม่หยุด
"เสิ่นเย่ผู้นี้มิใช่เสียสติไปแล้วหรือ?"
"ยังคิดจะเอาทหารเดินเท้าต้านทหารม้าอีกหรือ? คิดว่าวันก่อนที่เป่ยหมั่งมาล้อมเจ้าแก้ได้เพราะเจ้าหรือ? นั่นเพราะนายพันหลิวฟางมาสนับสนุนทันเวลา มิเช่นนั้นเจ้าตายนานแล้ว!"
"ใช่แล้ว เข้ารับราชการทหารสามปี อาศัยเพียงดวงตาที่ใช้งานได้ดีก็เลื่อนเป็นหัวหน้าหมู่ได้ วันนี้ก็อาศัยโชคหมาๆ เลื่อนเป็นนายสิบ ยังถือตัวเองเป็นบุคคลสำคัญอีก"
นายสิบลูกพี่ลูกน้องของหวางหูพวกนั้นพูดด้วยเสียงเบามาก
คนนอกทั้งหลายไม่ได้ยิน