"ข้าก็สงสัยอยู่ว่า หวางหูผู้นี้จะเสียสติไปแล้วหรือไม่?"
หนิวเถี่ยถอนหายใจยาว ดวงตาก็ฉายแววฉงนไม่แพ้กัน
หวางหูเป็นคนขี้ขลาดหวาดกลัว ขึ้นครองตำแหน่งนายร้อยได้ ไม่ใช่เพราะผลงานการศึก
แต่เป็นเพราะปากที่พูดจาคล่องแคล่วต่างหาก
ยามปกติ หวางหูกับเสิ่นเย่ก็ไม่ได้มีความบาดหมางกัน
ถึงขั้นที่เสิ่นเย่ได้เป็นหัวหน้าหมู่ ยังเป็นฝีมือของหวางหูเองที่ดันขึ้นมา
แต่ทว่าจู่ ๆ หวางหูปฏิบัติต่อเสิ่นเย่ กลับกลายเป็นคนละคนไปเสียอย่างนั้น
ส่วนเสิ่นเย่ในยามนั้น
กลับเพียงยกมุมปากขึ้น ดวงตาปรากฏแววกระจ่างแจ้ง
"น่าจะเพราะหม่า คหบดีท้องถิ่น" เสิ่นเย่เอ่ยเสียงเย็น
เขามาสมัครทหารที่ป้อมหม่าจยาเนิ่นนาน เพิ่งไม่เคยสร้างศัตรูกับใครเลยแม้แต่คนเดียว
หากจะถามว่าเขามีศัตรูหรือคู่อริหรือไม่
ก็มีเพียงหม่า คหบดีท้องถิ่นที่วันนั้นบุกมาขโมยของ แต่กลับถูกเสิ่นเย่ไล่กลับไปเท่านั้น
ว่ากันว่าหม่า คหบดีท้องถิ่นมีเส้นสายใหญ่โตถึงสวรรค์
คงที่คิด นายร้อยหวางหูก็เพื่อประจบหม่า คหบดีท้องถิ่น จึงมีแผนแอบแฝง!
ถึงได้ตรากตรำหาทางกำจัดตน เพื่อส่งมอบคุณงามความดีให้หม่า คหบดีท้องถิ่นเสียให้ได้!
"ว่าแต่เสิ่นเย่ ภายหลังสิบวัน การโจมตียามราตรีต่อค่ายเสบียงใหญ่ของเป่ยหมั่งยังคงดำเนินต่อไป เจ้ายังอยู่ในค่ายกองหน้า ดำรงตำแหน่งนายธง" หนิวเถี่ยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"ไม่เป็นไร ถือธงมิได้ขัดขวางข้าฆ่าศัตรู"