บทที่ 44 ฝูงหมาป่าตัวจ้อย จัดการได้อยู่หมัด!
......
ถ้าเป็นจ่าฝูงตัวอื่น ต่อให้หลินเฟิงมีความกล้าสักสามเท่า ก็ไม่กล้าเผชิญหน้าตรง ๆ หรอก
แต่ตัวนี้คือฮัสกี้
ทั้งโง่ทั้งน่ารัก หลอกง่ายจะตาย!
ก็สมกับที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสามจอมซ่าลากเลื่อนจริง ๆ
ขังเจ้าหมอนี่ไว้ในบ้าน ถ้ามีขโมยเข้ามา มันยังเปิดประตูต้อนรับให้ด้วยซ้ำ
หลินเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปข้างหน้าอีกหลายก้าว
ไปหยุดอยู่ตรงริมลำธาร
ห่างจากเขาไปไม่ถึง 15 เมตร มีหมาป่าตัวจริงยืนอยู่ตัวหนึ่ง
ตอนที่มันมองเขา ดวงตาก็เปล่งประกายสีเขียววาบ
ในเสียงที่ส่งมาจากใจของมัน มีแต่ความหิวโหย
แต่หลินเฟิงไม่ได้มองมัน กลับมองข้ามหมาป่าสีเทาทั้งหมดไปยังฮัสกี้ตัวนั้น
เจ้าหมอนี่ยังอยู่ด้านหลัง คอย “บัญชาการ” อยู่ มันใช้ขาหน้าตบก้นหมาป่าสีเทาตัวข้าง ๆ
【ไป ๆ ๆ แกขึ้นไปก่อน ฉันจะคุมท้ายเอง】
หมาป่าสีเทาหันกลับมามองมันแวบหนึ่ง ในแววตาเจือความ...จนใจหรือเปล่านะ?
หลินเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ
แล้วก็เอ่ยปาก
ไม่ได้ตะโกนใส่ฝูงหมาป่า
แต่พูดกับฮัสกี้ตัวนั้น
“เฮ้!”
บนเนินหินกรวด หูของฮัสกี้ตั้งผึงขึ้นมาทันที
ดวงตาสีฟ้าสบเข้ากับสายตาของหลินเฟิง
“นายนั่นแหละ ใช่ นาย ตัวที่อยู่หลังสุด” หลินเฟิงชี้ไปที่มัน
ฮัสกี้อึ้งไป
【เรียก...เรียกฉันเหรอ?】
【สัตว์สองขามองเห็นฉันด้วยเหรอ? ฉันหลบอยู่ข้างหลังขนาดนี้ยังโดนเจออีก?】