หลังผ่านเรื่องวุ่นวายมาหลายตลบ อย่างน้อยก็สลัดรถที่ตามมาได้ตั้ง 10 คันกว่าจะมาถึงบริษัท
ตอนลงจากรถ ซูหว่านเหอขาอ่อนจนเกือบล้ม เธอคว้าประตูรถไว้ได้ทัน แล้วอดยกนิ้วโป้งให้คนขับไม่ได้
คนขับเห็นว่ามีคนยอมรับฝีมือการขับรถของเขาเสียที ก็ซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา
เฮ่อเหวินยืนพิงประตูลิฟต์ด้วยไหล่กว้าง พอเห็นคนมา เขาก็ยืดตัวขึ้น “มาแล้วเหรอ ไปกันเถอะ”
“เติ้งเหยา ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์เป็นคนทำงานฉับไว แถมปากคมอยู่สักหน่อย พูดจาค่อนข้างตรง ถึงตอนนั้นเขาถามอะไร ก็ตอบไปตามตรงเลย”
“พี่เฮ่อเหวิน เหมือนคุณยังไม่ได้บอกเลยว่าฉันเป็นคนทำหรือเปล่า แล้วทำไมถึงมั่นใจว่าฉันบริสุทธิ์ล่ะ?”
“สัญชาตญาณฉันบอก”
“สัญชาตญาณผู้ชายน่ะเหรอ? ไม่แน่ว่าจะแม่นนะ”
“…………”
เฮ่อเหวินทำหน้าเอือม “ไฟลนก้นอยู่แล้ว ยังจะพูดเล่นอีก”
ซูหว่านเหอยิ้มพลางก้มหน้า นิ้วเรียวยาวขาวผ่องหยิบเอกสารหลายแผ่นออกจากกระเป๋า “ยังไงไฟก็ไม่ได้ลนก้นฉันนี่”
เธอยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แล้วพูดเยาะเย้ย “ไม่รู้จริง ๆ ว่าบนหัวเธอมีอะไรอยู่ เนื้องอกหรือไง?”
เฮ่อเหวิน “……ระวังคำพูดหน่อย……”
ซูหว่านเหอยักไหล่แบมือ
ยังไงในสัญญาตอนแรกก็ให้อิสระเธอไว้สูงมาก ไม่ได้กำหนดภาพลักษณ์อะไรเป็นพิเศษ เธอเลยไม่สนใจอยู่แล้ว
เฮ่อเหวินพลิกดูเอกสารซ้ำหลายรอบ แววตาพลันขรึมลง น้ำเสียงที่พยายามควบคุมยังแฝงความเป็นห่วง “ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนั้นแค่อาการค่อนข้างหนัก”
เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นฝ่ายประชาสัมพันธ์ เฮ่อเหวินก็เดินออกไปก่อน สายตาหยุดอยู่ที่ซูหว่านเหอ “อีกสองสามวันไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลสักหน่อย ปัญหาเกี่ยวกับหัวใจไม่ใช่เรื่องเล็ก ปกติต้องระวังให้มาก……”