“อ๊าาา—!”
เสียงโห่ร้องดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก กึกก้องไปทั่วฟ้า
ผู้ชมด้านล่างเวทีส่งเสียงเชียร์กันอย่างบ้าคลั่ง เหล่าแขกรับเชิญปรบมือด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะถอนหายใจยาว
แพ้จริง ๆ ด้วย
ซูหว่านเหอหอบหายใจเบา ๆ หัวใจในอกเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมา
เมื่อเดินออกมา เธอก็ก้มโค้งคำนับ แฟน ๆ ในงานส่งเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“ซูหว่านเหอ—!”
ซูหว่านเหอยกมุมปาก ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
พอเดินลงจากเวที เธอก็รีบเปิดดูภารกิจในระบบ
[ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จแล้ว ได้รับกล่องสุ่มเลือกเอง 5 กล่อง และกล่องสุ่มแบบสุ่ม 4 กล่อง เก็บไว้ในกระเป๋าแล้ว!]
หางตาของซูหว่านเหอโค้งลงอย่างอ่อนโยน มุมปากยกขึ้นนิด ๆ
ดีจัง คราวนี้จำนวนเพลงก็เพิ่มขึ้นแล้ว
“พี่หว่านเหอ! เพลงนี้เพราะมากเลยค่ะ! พี่เก่งสุด ๆ!” จี้เนี่ยนตาเป็นประกาย วิ่งเข้ามาหา
ฝูเวยกับคนอื่น ๆ ปรบมือชื่นชมกันไม่ขาดปาก
“เก่งมากจริง ๆ!” สวี่อี้นั่วกล่าว
“สไตล์เพลงผสมผสานกันได้ลงตัวมาก โดยเฉพาะจังหวะกลองอิเล็กทรอนิกส์ช่วงต้นกับเนื้อร้องที่มีกลิ่นอายโบราณ ถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้เรื่องหนึ่งเลย” เหลียงคงกล่าว
ฝูเวยจับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ “หว่านเหอเก่งมากเลย! เพลงนี้ทำเอาฉันใจเต้นตามไปด้วย”
หลังจากสนิทกันแล้ว เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองอายุมากกว่าซูหว่านเหอ จึงเปลี่ยนมาเรียกแบบนี้
จี้เนี่ยนเองก็นึกขึ้นได้ เธอยิ้มแหะ ๆ เพราะยังไม่ได้เปลี่ยนคำเรียกเลย
ชิวอี้เซวียนก้าวมาข้างหน้าสองก้าว “ยินดีด้วย”
“ขอบคุณ”
เสียงผู้กำกับเฉาดังขึ้นอีกครั้ง แขกรับเชิญทุกคนขึ้นเวที ต่างแต่งกายด้วยชุดหลากหลายแบบ ซึ่งล้วนเป็นวัฒนธรรมโบราณที่คนทั่วไปยังไม่ค่อยยอมรับ