ซูหว่านเหอคลิกเข้าไปด้วยความคาดหวัง นี่เป็นเพลงแรกที่เธอแต่งในฐานะนักแต่งเพลง แม้ปกติจะใจเย็นแค่ไหน ก็ยังอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
วิดีโอในห้องไลฟ์เริ่มเล่นช้า ๆ
“ฮัลโหล ฮัลโหล วันนี้นักวิจัยดนตรีจะมาเปิดเพลงใหม่ของคุณครูเหยียนซินให้ทุกคนฟัง เพลงนี้ซูหว่านเหอเพิ่งแต่งทั้งเนื้อร้องและทำนอง แถมกำลังดังสุด ๆ ด้วย” เขายิ้มทักทายผู้ชมในห้องไลฟ์
【มาแล้ว! ฉันอยู่แถวหน้า!】
【ตั้งใจมาฟังเลยว่าเพลงนี้เป็นยังไงบ้าง!】
【ในที่สุดเหยียนซินก็มีเพลงใหม่แล้ว ไม่ได้เห็นเพลงใหม่ของเธอมานานมาก】
นักวิจัยดนตรีหัวเราะคิก ก่อนอธิบายให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ฟังว่า “จริง ๆ ก่อนหน้านี้ก็มีเพลงออกมานะ แต่พอปล่อยปุ๊บก็โดนแฉปั๊บ ทั้งสไตล์เพลงทั้งทำนองลอกเพลงต่างประเทศมาทั้งดุ้น คนแต่งเพลงก็โดนด่าจนต้องออกจากวงการไปเลย ช่วงนั้นเหยียนซินเองก็ลำบากอยู่พักใหญ่”
【พระเจ้า! ฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก】
【คนข้างบนดูท่าจะไม่ค่อยเล่นอินเทอร์เน็ตนะ】
“ต่อไปเรามาฟังกันดีกว่าว่าเพลงนี้เป็นยังไง”
นักวิจัยดนตรีกดเปิดมิวสิกวิดีโอเต้นประกอบเพลงแล้วเริ่มชม
จู่ ๆ ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นกลางจอ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้และเล่นผมตัวเองอย่างเบื่อหน่าย
นักวิจัยดนตรีประหลาดใจเล็กน้อย “อินโทรของเพลงติดหูมาก
ซูหว่านเหอเองก็เหมือนไม่เคยร้องเพลงแนวอิเล็กทรอนิกส์แบบนี้มาก่อน
อินโทรเป็นจังหวะกลองอิเล็กทรอนิกส์ที่โดดเด่น ชัดเจน สดใส ให้ความรู้สึกหวานน่ารักและเปี่ยมพลัง
เข้ากับเหยียนซินมากจริง ๆ”
【ชอบจังหวะนี้มากเลย】
【จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากลุกขึ้นมาเต้น บิดเอวด้วย】
หญิงสาวค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้ ปลายนิ้วไล้ผ่านหน้าโต๊ะเบา ๆ มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม ดวงตาหลุบต่ำ ดูราวกับเด็กสาวขี้อาย