จิ้นฉู่อวี๋ทำหน้าเหมือนเห็นผี แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าอิงเฉินเหยี่ยน คนที่ขึ้นชื่อว่าเกลียดการถูกคนอื่นแตะต้อง แถมยังรักความสะอาดสุดขีด จะกอดผู้หญิงเมาไว้ในอ้อมแขน!
ไม่ใช่แค่ประคองนะ เขากอดเธอไว้จริง ๆ โดยเฉพาะมือนั่น วางหมับอยู่บนเอวเธออย่างไม่รู้จักกาลเทศะ!
สัญญาณเตือนในหัวจิ้นฉู่อวี๋ดังระงม มีอะไรแน่!
ต้องมีอะไรแน่ ๆ!
มือไวกว่าใจคิด จิ้นฉู่อวี๋ควักโทรศัพท์ออกมาทันที
“แชะ—”
แย่แล้ว! ลืมปิดเสียง
ร่างแข็งทื่อของจิ้นฉู่อวี๋หมุนตัวเล็กน้อย ก่อนจะยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าด้านในของสูท แล้วกอดอกแน่น
ทำท่าราวกับไม่เกี่ยวกับตัวเองสักนิด
จ้าวหน่วนอี๋สะดุ้งจนได้สติจากเสียงนั้นเช่นกัน “อะ เอ่อ ขอโทษค่ะ! ช่วยคืนเธอมาให้ฉัน...”
อ๊ะ ไม่ใช่สิ พูดเหมือนเธอเป็นสิ่งของเลย
เธอยื่นมือออกไปอย่างกระอักกระอ่วน หมายจะช่วยพยุงยัยขี้เมาของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เพิ่งยื่นมือออกไปก็ถูกหลบเสียแล้ว
สีหน้าจ้าวหน่วนอี๋พลันตึงเครียดขึ้น เธอจ้องชายตรงหน้าเขม็ง
หรือว่าจะเจอ...
สีหน้ากังวลของเธอเป็นเรื่องที่ผู้ชายสองคนซึ่งผ่านร้อนผ่านหนาวในแวดวงธุรกิจมาแล้วอ่านออกได้ง่ายดาย
จิ้นฉู่อวี๋รีบช่วยไกล่เกลี่ย “ไม่ต้องห่วง เขาเห็นว่าคุณลากเธอคนเดียวไม่ไหวเลยช่วย พวกเราไม่ใช่คนไม่ดี”
จ้าวหน่วนอี๋มองอย่างระแวง
ใครกันจะพูดว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีล่ะ
จิ้นฉู่อวี๋ “...” ก็จริง
เขาส่งสายตาให้อิงเฉินเหยี่ยน: รีบคืนเธอไปสิ!
อิงเฉินเหยี่ยนไม่ขยับแม้แต่น้อยเมื่อเห็นสัญญาณจากจิ้นฉู่อวี๋ “จะไปไหน?”
จ้าวหน่วนอี๋ชะงัก สีหน้าที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่พลันค้างพอดีกับที่ลิฟต์หยุด