เฮ่อเหวินเริ่มหงุดหงิด “ฉันพูดอีกครั้งนะ หลบไป!”
ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง
อู๋เสี่ยวเยว่ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ในใจพยายามเรียบเรียงคำพูดอย่างบ้าคลั่ง คิดหาทางโน้มน้าวเขา
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดของพี่สาวที่อยู่ในวงการบันเทิง “ดาราที่ดังในวงการบันเทิง ทุกคนมีนายทุนอยู่เบื้องหลังทั้งนั้น ถ้าอยากอยู่ในวงการนี้ เธอก็ต้องยอมเสียสละตัวเอง เธอยังอยากไปจริง ๆ เหรอ?”
เธอมองชายตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ถ้าเป็นนายทุนแบบนี้ละก็...
แก้มของอู๋เสี่ยวเยว่ค่อย ๆ แดงระเรื่อ แม้เฮ่อเหวินจะอายุมากไปหน่อย แต่บรรยากาศแบบนี้แหละที่ทำให้คนหลงใหล
เธอตัดสินใจแน่วแน่ ก่อนจะโผเข้ากอดเฮ่อเหวินกะทันหัน “พี่เฮ่อเหวิน ฉันยอม... ฉัน ฉันเต็มใจค่ะ”
ซูหว่านเหอกับเจียงเวิ่นเหย่ที่อยู่ไกลออกไปด้านหลังเห็นภาพตรงหน้าแล้วสูดหายใจเฮือกใหญ่
“ฉิบหาย! ความบริสุทธิ์ของเฮ่อไม่เหลือแล้ว!” เจียงเวิ่นเหย่ตกใจ รีบเปิดประตูรถลงไป
ซูหว่านเหอก็ไวไม่แพ้กัน
ให้ตายสิ เฮ่อเหวินโดนบังคับปล้ำหรือไงเนี่ย?
รูม่านตาของเฮ่อเหวินหดเล็กลงทันที พอมือของอู๋เสี่ยวเยว่ยื่นมาแตะ เขาก็รีบถอยหนีออกวิ่ง
เขาจ้องเธออย่างเดือดดาล โกรธจนมือเท้าสั่น ดวงตาแดงก่ำ
ถ้าโดนแตะตัวขึ้นมา ชิงชิงต้องรังเกียจฉันแน่
ถ้าเธอรังเกียจฉัน ก็จะไม่กลับมาอีกแล้ว!
เธอจะไม่กลับมา...
ความยินดีในแววตาของอู๋เสี่ยวเยว่หายไปเมื่อเฮ่อเหวินหลบหนี พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเขากำลังโกรธจัด
อู๋เสี่ยวเยว่ตกใจจนร้องลั่น “อ๊ะ! พี่...พี่เฮ่อเหวิน...”