มุมปากของนักวิจัยดนตรีสายพันธุ์สัตว์อดยกขึ้นไม่ได้ ภาพตอนแกล้งเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายก็ผุดขึ้นมาในหัวเช่นกัน
【จุ๊ ๆ เพลงนี้ทำเอาฉันอยากไปหาเพื่อนพวกนั้นอีกแล้ว ไม่ได้เจอกันมานานจริง ๆ】
พอเห็นข้อความในคอมเมนต์ นักวิจัยดนตรีสายพันธุ์สัตว์ก็ขมวดคิ้ว “โตขึ้นก็เป็นแบบนี้แหละ ขนาดฉันยังเรียนอยู่ก็ยังไม่ได้เจอพวกเขาเลย ทุกวันยุ่งมาก ต่างคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง”
คอมเมนต์พากันเห็นด้วยเป็นแถว
เสียงลมหายใจแผ่วพลิ้วแหลมใส เสียงหนักแน่นดังขึ้นในหูของทุกคน น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำและยังคงเฉียบคม
“พรุ่งนี้เช้า~”
“ฉันเดาว่าแดดจะสดใส”
“ฉันจะเก็บกวาดตัวเอง”
“เอาของเก่าพัง ๆ ไปขายให้หมด”
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...”
เสียงร้องสดใสกลับเด็ดเดี่ยว ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ต่างจากเพลงส่วนใหญ่ในตอนนี้ที่เต็มไปด้วยความอาลัยยามต้องจากลา
เพลงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนถือไม้กวาด ฮัมเพลงอย่างร่าเริง แล้วโยนขยะจากวันวานทิ้งไปอย่างเบาสบาย
คอมเมนต์ระเบิดขึ้นทันที
【ฮือ ๆ เพลงร่าเริงขนาดนี้ ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงร้องไห้ได้ รู้สึกเหมือนมีฉี่อยู่ในตาเลย】
【ฉันยังโอเค แค่รู้สึกหดหู่นิดหน่อย อยากสูบบุหรี่ยี่ห้ออนาคตสักมวนจริง ๆ จุดบุหรี่.jpg】
【เพิ่งรู้ตัวว่าช่วงวัยรุ่นผ่านไปแล้วไม่ย้อนกลับมาจริง ๆ】
หางตาของนักวิจัยดนตรีสายพันธุ์สัตว์แดงเรื่อขึ้น แต่โดยรวมยังควบคุมอารมณ์ได้ดี
จนกระทั่ง...
“ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่! ตัดทรงผมใหม่สิ!”
“ผ่อนคลายหน่อย วินโดวส์เก้าสิบแปด”
“แต่งตัวให้สวย”
“อายุ 18 คือสวรรค์”
“...”
ความรู้สึกพึงพอใจอย่างมั่นใจและหวานละมุน ราวกับกำลังชื่นชมตัวเองในวัย 18 ผ่านกระจก