บนเวทีรายการลมหายใจจีนยุคใหม่
ซูหว่านเหอยืนอยู่หลังฉากกั้นสีขาวนวล ขอบฉากเป็นสีแดงขลิบทอง ประดับลวดลายดอกเหมยแกะสลัก
เธอสวมกระโปรงยาวสีแดงชาด ชายกระโปรงยาวคลุมข้อเท้า จู่ ๆ ก็หมุนตัว ผมยาวพลิ้วไหว กระโปรงสะบัดแผ่ออกเป็นดอกบัวแดง
ในมือกำพัดพับไม้จันทน์แดงไว้ ซี่พัดหุบสนิท พู่สีแดงชาดห้อยลงมาราวหยาดน้ำตา
เสียงดนตรีเริ่มขึ้น
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ท่อนเดิมดังซ้ำเป็นจังหวะติดหูอย่างประหลาด จังหวะเร้าใจจนอดโยกหัวตามไม่ได้
ยังมีเสียงกู่เจิงที่ใสกังวานกับความสง่างามของเปียโน ผสานกับจังหวะร็อกอิเล็กทรอนิกส์และความเรียบง่ายละเมียดละไมแบบตะวันออก
【โห! เพลงนี้...พูดไม่ถูกเลย คือ...ร็อกมาก! นี่เพลงแนวย้อนยุคจริงเหรอ?】
【ใครบอกว่าเปียโนกับเพลงย้อนยุคเข้ากันไม่ได้ นี่มันกลมกลืนกันดีออก!】
【สวยมาก! กระโปรงแดงกับฉากขาว ความงามที่เห็นเลือนรางนั่น ทำเอาฉันเลือดกำเดาจะไหลแล้ว (ฉันเป็นผู้หญิงนะ)】
【เอวนี้! หุ่นนี้! หน้าตานี้! เทพธิดาหนี่ว์วาไม่ยุติธรรมกับฉันเกินไปแล้ว!】
เงาร่างหลังฉากค่อย ๆ ยืดเหยียด มือขวาอ้อมผ่านศีรษะ เอวคอดโค้งลงเล็กน้อย
ข้อมือขยับแผ่วเบา ด้ามพัดเฉียดผ่านซอกนิ้วโป้งแล้วเลื่อนหลุดไปอย่างแนบเนียน เอวส่งไปทางขวา พาร่างกายไหวเอนไปมาเหมือนกิ่งหลิวถูกลมพัด
กระโปรงแดงแนบไปกับเรือนร่าง ยามหมุนตัวเกิดเป็นริ้วพลิ้วละเอียดดุจระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่สายลมพัดผ่าน
“พรึ่บ—” พัดกางออก
“ลวดลายดอกไม้สลักไว้ในมือ”
“คมดาบพลิกวนพันเกี่ยว วาดเป็นภาพ”
“เจดีย์คุณความดีรุ่งเรือง เป็นบ้านคนแห่งหนึ่งข้างสะพาน”
น้ำเสียงใสเย็นราวกับสายน้ำแรกที่ไหลจากหุบเขา คิ้วกดต่ำ ดวงตาไล่ตามมือที่เคลื่อนไหว แววตาพราวระยับ
“สายลมวสันต์เลาะผ่านปลายผม ผ้าแดงปักลายมอบให้เขา”
“คิ้วตาคมเข้ม แต่งแต้มเป็นเครื่องประดับเจ้าสาว”