ชื่อของหลินชิงหยวน เขียนก็ไม่ยากหรอก
แต่จะให้สักชื่อนี้ไว้บนต้นขาด้านในของตัวเอง มันก็ยัง... น่าอายเกินไปหน่อย
แค่จินตนาการถึงภาพนั้น ไป๋หยูก็อายจนอยากตายแล้ว
เธอก้มลงมองกอเลือดวิเศษสีม่วงแดงในมือ แล้วก็มองขาเล็กผอมน่าสงสารของตัวเอง หัวในอื้ออึงไปหมด
“ว่าแต่ กอเลือดวิเศษนี่มันรักษาพิษซอมบี้ได้ แล้วถ้าฉันเอามันมาสักตัวเอง ก็คงเจ็บน่าดูเลยสินะ”
ก็แน่ล่ะ ในเมื่อเธอเป็นซอมบี้ ทั้งตัวก็เต็มไปด้วยพิษซอมบี้
ไป๋หยูกลัวเจ็บมาก
“เฮ้อ”
เงียบไปได้ไม่กี่วินาที ไป๋หยูก็ตัดสินใจได้
เทียบกับรางวัลภารกิจแล้ว ความอายกับความเจ็บแค่นี้ ไม่นับเป็นอะไรเลย!
“ฉันรีบสักตอนที่หลินชิงหยวนไม่อยู่ดีกว่า ไม่งั้นถ้าหลินชิงหยวนเห็นฉันทำเรื่องลามกแบบนี้เข้า ฉันคงไม่ต้องอยู่ทำคนอีกต่อไปแล้วจริงๆ”
คิดอย่างนั้นแล้ว ไป๋หยูก็หันกลับไปมองราชซอมบี้ระดับสูงที่นอนนิ่งไม่ไหวติง
“ไอ้ตัวนี้หลับจนน้ำลายไหลแล้ว น่าจะยังไม่ตื่นง่ายๆ หรอกมั้ง?”
ไป๋หยูโยนกอเลือดวิเศษในมือลงพื้น หยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่งโดยไม่เลือก ทุบมันจนแหลกในสองสามที
น้ำเลือดของกอเลือดวิเศษที่ส่องแสงสีแดงประหลาดไหลเอื่อยออกมาตามรอยแยกของหิน
ไป๋หยูยื่นนิ้วชี้ออกไป จุ่มเอามานิดเดียว
จากนั้นเธอก็เลิกชายกระโปรงขึ้น รูดถุงเท้ายาวสีขาวลง แล้วรีบสักชื่อ “หลินชิงหยวน” ลงไปสามตัวอักษร
เธอพยายามเขียนตัวอักษรให้เล็กที่สุด และเขียนให้ชิดโคนขา
แบบนี้ก็จะไม่มีใครเห็นง่ายๆ แล้ว
โอกาสที่จะอับอายขายหน้า ก็จะน้อยลงไปมากเลย
น้ำเลือดของกอเลือดวิเศษกัดกร่อนผิวขาวนวลของเธอ แม้แต่นิ้วมือของเธอก็ถูกกัดกร่อน ส่งเสียง “ฉ่า” เบาๆ ออกมา
เจ็บ เจ็บจริงๆ
แต่ยังดีที่ยังอยู่ในระดับที่ไป๋หยูพอทนไหว
【ภารกิจง่ายสำเร็จแล้ว รางวัล: ถุงเลือด x3】
【ภารกิจรีเฟรชแล้ว ระดับภารกิจ: ยาก เนื้อหา: ฉวยโอกาสตอนหลินชิงหยวนไม่ทันระวัง ขโมยชุดชั้นในของเธอมาหนึ่งชิ้น】
ไป๋หยู: “...”
เธอมีคำหยาบอยู่หนึ่งประโยค และตอนนี้ก็จะพูดออกมาเดี๋ยวนี้
ระบบบ้านี่ กลัวเธอตายไม่เร็วพอใช่ไหม?
ให้ไปขโมยชุดชั้นในของนางเอกผู้ไร้เทียมทาน นี่มันเรื่องที่คนเขาทำกันเหรอ?
อ๋อ โอเค เธอไป๋หยูเป็นซอมบี้ ไม่ใช่คน
แต่เรื่องแบบนี้ ต่อให้คนทำก็ยังพอมีทางรอด แต่ซอมบี้ระดับต่ำอย่างเธอทำ มันก็หาที่ตายชัดๆ!
ไป๋หยูหน้าตาเหมือนไม่เหลือความอยากมีชีวิตอยู่
“ฉันไปถอนหญ้าต่อดีกว่า”
……
ในขณะเดียวกัน
หลินชิงหยวนที่อยู่หน้าสวนสาธารณะเก่า คอยจับตาความเคลื่อนไหวทางนี้ ทำหน้าบึ้ง หมุนตัวเดินจากไป
ถือโอกาสถอนการควบคุมราชซอมบี้ระดับสูงออกไปบางส่วน เตรียมให้ไป๋หยูได้รู้สึกถึงแรงกดดันสักหน่อย
พลังจิตของเธอสามารถตรวจจับทุกความเคลื่อนไหวของราชซอมบี้ระดับสูงได้ ก็ย่อมตรวจจับทุกความเคลื่อนไหวของไป๋หยูได้เช่นกัน
วิธีตรวจจับแบบนี้ สำหรับเธอแล้วไม่ค่อยเปลืองพลังจิตเท่าไหร่
ต่อให้อยู่ห่างกันหลายร้อยเมตร เธอก็ยังมองเห็นว่าไป๋หยูพูดอะไรและทำอะไรอยู่
ดังนั้น เธอจึงได้เห็นตลอดกระบวนการที่ไป๋หยูใช้กอเลือดวิเศษสักตัว
นี่ยังเป็นคนอยู่อีกหรือ?
ข้างหลังก็มีราชซอมบี้ระดับสูงตัวหนึ่ง รอบตัวมีซอมบี้เร่ร่อนนับไม่ถ้วน อยู่ในสภาพแวดล้อมอันตรายขนาดนี้ แต่เธอยังมีกะจิตกะใจทำเรื่องลามกแบบนี้อีก!
“ฉันไม่ควรเปลืองความคิดให้ไอ้ตัวที่ไม่กลัวตายแบบนี้เลย”
หลินชิงหยวนรู้ตัวว่าตัวเองไม่ใช่คนดีตามความหมายทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่โรคจิตจริงๆ เหมือนกัน
เธอรับไม่ได้ที่จะให้พวกวิปริตแบบนี้อยู่ข้างกาย
แต่พอคิดถึงว่าไอ้ตัวนั่นสักชื่อของเธอไว้ตรงที่แบบนั้น... ในใจหลินชิงหยวนนอกจากความตกตะลึงกับความรังเกียจแล้ว ยังมีความรู้สึกแปลกๆ แอบแฝงอยู่อีกนิด
เรื่องแบบนี้ เธอหลินชิงหยวนไม่ทำ เฉียวเนี่ยนก็ไม่ทำเหมือนกัน
วิธีที่พวกเธอสองคนแสดงความรักต่อกัน คือเขียนจดหมาย คือมอบดอกไม้ คือจูงมือ คือกอดกัน... ต่อให้จูบ ก็แค่แนบแก้มเบาๆ พอเป็นพิธี
“หรือว่า ซอมบี้ตัวน้อยนี่จะชอบฉันจริงๆ ชอบจนถึงขั้นนี้เลยเหรอ?”
ฝีเท้าของหลินชิงหยวนชะงักไปเล็กน้อย
ครู่หนึ่งต่อมา เธอก็หัวเราะเยาะตัวเองอีกครั้ง
“ซอมบี้จะมารักมนุษย์จริงๆ ได้ยังไงกัน? ฉันคิดมากไปเอง”
หลินชิงหยวนก้าวเท้ายาวๆ เดินต่อไปอีกครั้ง
เธอเดินออกมาได้ไม่ไกล ไป๋หยูก็วิ่งกลิ้งกระเด็นออกมาจากสวนสาธารณะเก่า
ราชซอมบี้ระดับสูงตัวนั้นตื่นขึ้นมากะทันหัน เกือบกัดหัวเธอขาดแล้ว!
ว่องไวปานสายฟ้า ไป๋หยูรีบกอดกอเลือดวิเศษมัดหนึ่ง วิ่งหนีสุดชีวิต
ราชซอมบี้ระดับสูงไล่ตามอยู่ข้างหลัง เธอวิ่งอยู่ข้างหน้า ผมกระเซิง ขาถูกเศษหินคมบาด รองเท้าก็หลุดไปข้างหนึ่ง
สุดท้ายก็วิ่งหนีออกมาได้
แต่ไป๋หยูก็สังเกตเห็นว่า ราชซอมบี้ระดับสูงตัวนี้วิ่งแปลกมาก เหมือนมีอะไรบางอย่างพันขาทั้งสองข้างของมันไว้ จนมันวิ่งไม่ออก
เวลากระชั้นชิด ไป๋หยูไม่มีเวลาคิดมาก ได้แต่วิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปตลอดทาง
เธอวิ่งผ่านไปสามถนน อ้อมตึกที่พังถล่มสองหลัง ในที่สุดก็เห็นห้องเหล็กของเธอ
ไป๋หยูถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง เกือบร้องไห้ออกมา
แรงกดดันของวันสิ้นโลก ตอนนี้เธอได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้ว
การจะอยู่รอดต่อไป มันยากเหลือเกินจริงๆ
ไป๋หยูเดินเซถลาผลักประตูห้องเหล็กแล้วเดินเข้าไป
หลินชิงหยวนที่กลับมาก่อนเธอ พิงอยู่ที่ขอบกรง ทำท่าไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น
ไป๋หยูก้าวเซไปที่หน้ากรง โยนกอเลือดวิเศษในอ้อมกอดลงพื้นทั้งหมดรวดเดียว
“ให้เธอ! ให้เธอหมดเลย!”
พูดยังไม่ทันจบ เธอก็ล้มลงบนพื้น ทำท่าเหมือนปลาตายที่หมดแรงแล้ว
หลินชิงหยวนก้มลงมองเธอแวบหนึ่ง
ผมของซอมบี้ตัวน้อยยุ่งเหยิงไปหมด ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผล กระโปรงก็ขาดเป็นรูใหญ่ เผยหลังออกมาเกือบครึ่ง
หลินชิงหยวนเบนสายตาไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ พูดเรียบๆ ว่า “ดูท่าเธอจะลำบากมากเพราะหญ้าพวกนี้”
“หึ แน่นอนอยู่แล้ว!”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ไป๋หยูก็หายเหนื่อยทันที
เธอลุกขึ้นนั่งพรวดเดียว เชิดคางใส่หลินชิงหยวนอย่างภูมิใจ
“ฉันเจอราชซอมบี้ระดับสูงมาด้วยนะ แต่ก็กลับมาได้โดยไม่มีแผลสักนิด ฉันเก่งไหมล่ะ?”
หลินชิงหยวนทำหน้าตึง: “เธอแค่โชคดี ครั้งหน้าถ้ายังเสี่ยงแบบนี้อีก ก็ไม่แน่ว่าจะโชคดีแบบนี้อีกนะ”
ไป๋หยูเบะปาก: “หญ้าพวกนี้พอให้เธอกินได้อีกนาน ฉันจะไปเสี่ยงอีกทำไมล่ะ”
“แล้วถ้าเป็นฉันที่สั่งให้เธอไปเสี่ยงอีกล่ะ?”
ไป๋หยู: “...”
ถ้าเป็นเธอสั่ง จะเหลืออะไรให้พูดอีก?
ฉันกล้าไม่ไปเหรอ?
ในใจเธอบ่นอุบ แต่ปากกลับพูดหวานหู: “ถ้าเพื่อเธอ ก็ต้องเป็นอีกเรื่องหนึ่งสิ! ฉันชอบเธอ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอเลยนะ!”
ได้ยินดังนั้น หลินชิงหยวนก็หัวเราะออกมาคำหนึ่ง ไม่ได้ต่อบทสนทนา
หลังความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ไป๋หยูก็ลองหยั่งเชิงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง: “เสื้อผ้าของเธอสกปรกหมดแล้ว ควรเปลี่ยนชุดแล้วอาบน้ำสักหน่อยไหม?”
หลินชิงหยวนยังไม่ทันพูดอะไร ไป๋หยูก็รีบเสริมอีกประโยค: “ฉันไม่แอบมองหรอก! ฉันสัญญาว่าจะไม่แอบมองเลย! ฉันช่วยเธอซักผ้า ช่วยตากให้แห้ง ช่วยพับให้เรียบร้อยด้วย!”
หลินชิงหยวน: “ไม่ต้อง”
เธอปฏิเสธเด็ดขาดเกินไป จนไป๋หยูถึงกับชะงักไป
“พลังพิเศษของฉัน ทำให้ฉันสะอาดอยู่เสมอ ไม่ต้องอาบน้ำไปทั้งชีวิตก็ได้ แม้แต่เสื้อผ้าของฉัน ก็ใหม่เอี่ยมเรียบร้อยอยู่ตลอด”
“แต่ว่าตอนนี้เธอ...” ไป๋หยูเบะปาก เสียงเบาลง: “ตอนนี้เธอไม่ได้บาดเจ็บ ใช้พลังพิเศษไม่ได้หรอกเหรอ?”
เอาพลังพิเศษที่เปลืองพลังจิตมหาศาลแบบนี้มาอาบน้ำซักผ้า มันสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!
หลินชิงหยวนขมวดคิ้ว
เธอลืมไปเสียสนิท ว่าตัวเองยังต้องแสร้งเป็นนักโทษอยู่
เมื่อเผชิญกับสายตาน่าสงสารของไป๋หยู หลินชิงหยวนก็ถอนหายใจ
“เธอไปตักน้ำมาเถอะ ฉันจะอาบเอง”
“ได้เลย!”