“นังสารเลว กล้าดียังไงมาแอบเอาไข่ไก่บ้านเราไปให้ไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้านี่กิน หนังเริ่มคันแล้วใช่ไหม?”
“วันนี้ถ้าฉันไม่ตีแก นังเด็กเหลือขอ ให้ตาย ฉันก็ไม่ใช่คนแซ่หวัง!”
เสียงแส้ฟาดกระทบร่างดังเพียะๆ ก้องไปทั่วท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านหยางขาว ได้ยินแล้วผู้คนต่างใจหายวาบ หนังศีรษะชาวาบ
“อย่าตีแม่! คุณย่า หนูนับขอร้อง อย่าตีแม่เลย!”
“นวนนวนไม่กินไข่แล้ว นวนนวนไม่ปวดหัวแล้ว นวนนวนจะไปซักผ้า จะไปกวาดบ้านเดี๋ยวนี้เลย!”
“หนูขอร้องคุณย่า อย่าตีแม่เลย! หัวแม่แตกแล้ว เลือดไหล…ฮือๆๆ…”
เมื่อซูเนี่ยนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความเจ็บแปลบแหลมคมก็แล่นมาจากหน้าผาก เลือดอุ่นๆ ไหลจากขมับลงไปเข้าตา
ท่ามกลางภาพพร่าเลือน เธอเห็นลูกสาววัยห้าขวบฟุบร้องไห้อยู่บนตัว เสียงร้องแหบพร่า อู้อี้ขมขื่น ฟังแล้วหัวใจของเธอปวดร้าวเป็นระลอก
นี่เป็นความฝันหรือ?
นวนนวนของเธอ ไม่ได้จากไปแล้วหรือ?
แม้เธอจะศึกษาการแพทย์แผนจีนและตะวันตกมาถึงยี่สิบปี แต่ก็ยังรั้งลูกเอาไว้ไม่ได้…
เดี๋ยวก่อน…ที่นี่คือบ้านตระกูลโจวเมื่อยี่สิบปีก่อนหรือ?
หรือว่าเธอเกิดใหม่แล้ว? กลับมาในตอนที่นวนนวนอายุห้าขวบ และเธอยังไม่ได้หย่ากับโจวชื่อเจี๋ย?
เธอกอดเด็กในอ้อมแขนแน่นขึ้น นั่งตัวตรงแล้วมองไปรอบๆ
ลานบ้านดินของตระกูลโจวที่ทั้งเก่าทรุดโทรม ยังคงสกปรกรกรุงรังเหมือนเดิม ถังปัสสาวะตรงมุมกำแพงส่งกลิ่นฉุนเหม็นคลุ้ง ชวนให้คนแทบอาเจียน
หวังเอ้อร์ฮวา แม่สามีผู้มีใบหน้าใจแคบอำมหิต มือหนึ่งเท้าเอว อีกมือโบกแส้ที่ทำจากไม้ไผ่ ฟาดใส่ร่างของซูเนี่ยนอย่างแรง
“มองอะไร? ทำไม กล้าขโมยไข่ไก่ แต่ไม่กล้ายอมรับหรือไง? รีบไปซักผ้าทำกับข้าวเดี๋ยวนี้!”
ซูเนี่ยนกลัวว่าแส้จะฟาดโดนนวนนวน จึงก้มตัวลงโดยไม่รู้ตัว ใช้ร่างกายปกป้องลูกไว้ แล้วรับแส้แทนด้วยแผ่นหลังเต็มๆ
ความเจ็บแสบร้อนราวกับเนื้อหนังถูกฉีกกระชาก ความปวดนั้นทำให้เธอแทบหมดสติ!
แต่แส้ครั้งนี้เองที่ทำให้เธอมั่นใจอย่างแน่ชัดว่าเธอได้เกิดใหม่แล้ว!
ชาติที่แล้ว เธอแต่งงานกับโจวชื่อเจี๋ย ทหารจากหมู่บ้านหยางขาว คืนวันแต่งงาน ทั้งคู่ร่วมหลับนอนกัน และเธอตั้งครรภ์ลูกสาวชื่อโจวหนวน
วันรุ่งขึ้นโจวชื่อเจี๋ยก็ย้ายไปประจำการที่อื่นพร้อมกองทัพ นับจากนั้นเธอก็ไม่เคยพบสามีอีกเลย
ต่อมา ตอนที่นวนนวนอายุห้าขวบ โจวชื่อเจี๋ยที่หายหน้าหายตาไปห้าปีก็กลับมา
เขาพาผู้หญิงคนหนึ่งชื่อจูปิงหลานมาด้วย บอกว่าเธอคือรักแท้ในชีวิตของเขา
เขายังบอกอีกว่าเมื่อห้าปีก่อนเขาไม่มีความสามารถในการมีบุตร ดังนั้นนวนนวนไม่มีทางเป็นลูกของเขา! เขากล่าวหาว่าเธอทนความเหงาไม่ไหว แอบมีชู้จนคลอดลูกนอกสมรสออกมา เพราะอย่างนั้นเขาจึงต้องหย่ากับเธอ!
วันนั้นเอง ตระกูลโจวก็ไล่เธอกับนวนนวนออกจากบ้าน
หลังถูกไล่ออกจากตระกูลโจว เธอต้องเลี้ยงลูกตามลำพังไร้ที่พึ่ง ทำได้เพียงใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในหมู่บ้านหยางขาว
ไม่เพียงถูกคนแก่สองคนของตระกูลโจวด่าทอและหาเรื่องอยู่เสมอ บางครั้งยังแทบไม่มีข้าวกิน ทั้งปีแทบไม่ได้แตะเนื้อเลยสักนิด
การขาดสารอาหารเรื้อรังทำให้นวนนวนเป็นโรคกระดูกอ่อน กระดูกสันหลังคด กระดูกหน้าแข้งงอ จนกลายเป็นเด็กพิการ
เพื่อรักษานวนนวน เธอหยิบตำราแพทย์ประจำตระกูลขึ้นมาศึกษาอีกครั้ง พาลูกออกเดินทางไปตามเส้นทางอันยาวไกลเพื่อหาหมอรักษาโรค
น่าเสียดาย ตลอดยี่สิบปี แม้เธอจะศึกษาแพทย์แผนจีนและตะวันตกจนแตกฉาน กลายเป็นแพทย์ชั้นยอดและศัลยแพทย์ฝีมือฉกาจในยุคหลัง แต่ก็ยังช่วยนวนนวนไว้ไม่ได้
ท้ายที่สุด หัวใจของนวนนวนก็หยุดเต้นลงบนโต๊ะผ่าตัดที่เธอทุ่มสุดตัวเพื่อเดิมพันทุกอย่าง…
“ฉันพูดกับแกอยู่นะ หูหนวกหรือไง?”
เสียงดุดันของหวังเอ้อร์ฮวาดึงซูเนี่ยนออกจากความทรงจำอันเจ็บปวด
เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังโบกแส้ ซูเนี่ยนก็ลุกพรวดขึ้นมาคว้าข้อมือของนางไว้ทันที สายตาเย็นเยียบราวกับหนามน้ำแข็ง แทงทะลวงเข้าไปในดวงตาและหัวใจของหวังเอ้อร์ฮวาอย่างไร้ความปรานี
ดวงตาคู่นั้น สายตาเช่นนั้น ทำให้หวังเอ้อร์ฮวารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตายในวินาทีถัดไป!
“แก…แกจะทำอะไร?”
ซูเนี่ยนได้ยินเสียงสั่นเครือของนาง มุมปากจึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาแฝงความน่าขนลุก
“ฉันจะทำอะไรน่ะหรือ? ก็จะให้แกลองรู้ดูบ้าง ว่าแส้ฟาดลงบนตัวคนแล้วมันรู้สึกยังไง!”
สิ้นเสียง หวังเอ้อร์ฮวาก็รู้สึกชาไปทั้งแขน แส้ในมือพลันไปอยู่ในมือของผู้หญิงคนนั้น
ความหวาดกลัวผุดขึ้นในดวงตาของนางอย่างห้ามไม่อยู่ “ซูเนี่ยน แกจะทำอะไร? ฉันเป็นแม่สามีของแกนะ! แกกล้าตีแม่สามีหรือ?!”
ซูเนี่ยนถือแส้อยู่ในมือ ใบหน้าเปื้อนเลือด ประกอบกับสีหน้าเย็นชาและน่าสะพรึงกลัว ราวกับภูตผีที่คลานขึ้นมาจากนรกไม่มีผิด!
“นวนนวน ไปรอแม่ในห้อง!”
เธอไม่ก้มหน้าลงแม้แต่น้อย เพียงจ้องหวังเอ้อร์ฮวาเขม็งราวกับสัตว์ร้ายที่จับจ้องเหยื่อของตัวเอง
นวนนวนสวมเสื้อปะชุนที่หลวมโพรก เส้นผมยุ่งเหยิง แห้งกรอบเหลืองซีด ใบหน้าเล็กผอมจนแทบไม่มีเนื้อ มีแต่คราบน้ำตาเต็มไปหมด
แม้จะเป็นห่วงแม่มาก แต่นวนนวนก็ยังเชื่อฟัง รีบวิ่งเข้าไปในห้องเก็บฟืนแล้วปิดประตู จากนั้นก็แนบตัวที่ริมหน้าต่าง แอบมองเหตุการณ์ข้างนอกผ่านรูโหว่บนหน้าต่าง
หวังเอ้อร์ฮวาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเธอคิดจะทำอะไร? นางหันหลังเตรียมวิ่งหนีทันที
แต่ทันทีที่หันตัว คอเสื้อด้านหลังก็ถูกกระชากอย่างแรง ร่างของนางถูกดึงจนถอยหลังอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะล้มกระแทกพื้นอย่างจัง
“โอ๊ย!” นางลูบก้น ทั้งโกรธทั้งแค้นแล้วก็ด่าลั่น “กบฏแล้วหรือไง! กล้าลงไม้ลงมือกับแม่สามีแท้ๆ เพื่อไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่น!”
“ฉันจะไปหาหัวหน้ากองพล ให้เขาจับนังสารเลวที่แอบมีชู้อย่างแกถ่วงสุ่มหมูเสีย!”
แววตาของซูเนี่ยนเย็นเยียบ เธอกำแส้พิเศษไว้แน่นแล้วฟาดใส่ร่างของหวังเอ้อร์ฮวาอย่างแรง
“เพียะ! เพียะ! เพียะ!”
แส้แหวกอากาศส่งเสียงหวือๆ เป็นระลอก ฟังแล้วชวนให้คนรู้สึกขนลุกซู่
แส้พิเศษแบบนี้เมื่อฟาดลงบนร่างคน แค่ครั้งเดียวก็ทำให้บวมเป็นปื้นใหญ่ หรือถึงขั้นหนังแตกเลือดไหลได้
และการถูกเฆี่ยนเช่นนี้ ซูเนี่ยนต้องทนมานานถึงห้าปี!
“ฉันแอบมีชู้หรือ?”
“ตั้งแต่วันที่สองหลังแต่งเข้าตระกูลโจว ฉันก็เริ่มตื่นแต่เช้าตรู่จนดึกดื่น พรวนดินทำไร่ ซักผ้าทำกับข้าว รับผิดชอบงานทุกอย่างในบ้านของตระกูลโจว! ต่อให้เป็นกลางดึกก็ยังต้องคอยตื่นตัว ยกน้ำชายกน้ำให้พวกแกสองคนแก่ๆ!”
“แค่พวกแกไม่พอใจ ก็ลงไม้ลงมือกับฉัน ทั้งต่อยทั้งเตะ ต่อมายังจงใจทำแส้ขึ้นมาเส้นหนึ่ง แล้วเอามาฟาดฉันทุกวัน!”
“หวังเอ้อร์ฮวา บอกฉันมาสิว่าฉันจะไปแอบมีชู้ได้ที่ไหน? ฉันมีเวลาไปแอบมีชู้ตอนไหน?”
เธอด่าไปพลาง ฟาดหวังเอ้อร์ฮวาไปพลาง ออกแรงทั้งหมดที่มี ราวกับต้องการระบายความอัปยศอดสูและความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดห้าปีออกมาให้หมด
ความเจ็บแสบร้อนทั่วร่างทำให้หวังเอ้อร์ฮวารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง
นางรีบลุกขึ้นจากพื้น กระโดดหลบไปมา แต่กลับหลบไม่พ้น ได้แต่กรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง “โอ๊ย! แย่แล้ว! ฆ่าคนแล้ว! ลูกสะใภ้จะฆ่าแม่สามีแล้ว!”
“ใครก็ได้รีบมาช่วยที! ช่วยด้วย!”