สวี่หยุนได้ยินบทสนทนา ก็รีบรับกล่องกระดาษจากพนักงานเสิร์ฟแล้วปิดประตู
“คุณชายสี่คงไม่ได้ลืมนะว่าวันนี้เป็นวันอะไร?”
“นั่นเป็นวันดีที่เธอเฝ้ารอคอยมาอย่างตั้งใจ ฉันจะลืมได้ยังไง? เธอเปลี่ยนเป็นชุดที่ฉันส่งไปให้เดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะออกไปแต่งงานกับเธอ ว่าไง?”
เริ่นหรานผลักเก้าอี้ลุกขึ้น สวี่หยุนอุ้มกล่องกระดาษเดินมาหาเธอแล้ว เริ่นหรานยื่นมือเปิดกล่อง เห็นชุดกาวน์สีขาววางอยู่ข้างใน
บ้าไปแล้วหรือเปล่า!
“หลิงเฉิงเซี่ยน นายจะให้ฉันใส่ชุดนี้แต่งงานกับนายงั้นเหรอ?”
“เธอไม่ใช่ชอบตรวจร่างกายคนอื่น ชอบให้คนทั้งโลกรู้ว่าเธอเป็นหมอสูตินรีแพทย์หรือไง? ฉันก็ทำให้เธอสมใจนี่ไง”
เริ่นหรานโกรธจนกำโทรศัพท์แน่น “แต่งไม่แต่งก็ตามใจนาย...”
น้ำเสียงท้ายประโยคถูกดึงออกไปไกล เริ่นเซียวคว้าโทรศัพท์ไปตะคอกเสียงดัง “พูดจาแบบนี้ได้ยังไง?”
เริ่นหรานหยิบชุดกาวน์ออกมาวางบนโต๊ะเครื่องแป้ง “พ่อก็ได้ยินแล้วนี่ คนนี้จิตใจผิดปกติสุดๆ ถ้าฉันใส่แบบนี้ออกไป คนอื่นจะพูดยังไง จะพูดยังไงเกี่ยวกับตระกูลเริ่นของเรา?”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น เจ้าบ่าวไม่ออกหน้านั่นแหละที่น่าอายจริงๆ!”
เริ่นหรานหัวเราะเย็นชา “ก็ได้ หนี้เสียทั้งตระกูลเริ่นและตระกูลหลิงพร้อมกัน”
สวี่หยุนเห็นเวลาเดินไปทีละนิด ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทะเลาะกัน เธอหยิบชุดกาวน์ยัดใส่มือเริ่นหรานไม่หยุด “รีบเปลี่ยนเถอะ ที่รัก ข้างนอกวุ่นวายไปหมดแล้ว มีอะไรค่อยว่ากันเมื่อเฉิงเซี่ยนมา”
หลิงเฉิงเซี่ยนฟังบทสนทนาของพวกเขาทุกคำ เห็นทีว่าฐานะของเริ่นหรานในตระกูลเริ่นก่อนหน้านี้ก็ไม่ดีนัก ความอัปยศขนาดนี้ยังทนได้
สวี่หยุนและเริ่นเซียวออกจากห้องพัก เริ่นหรานวันนี้เชิญเพื่อนสนิทมาคนเดียว ซ่งเล่ออานช่วยเธอถอดชุดเจ้าสาวอย่างระมัดระวัง “หลิงเฉิงเซี่ยนคนนี้เกินไปแล้ว ไม่ได้เป็นคนเลยสักนิด”
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”
ซ่งเล่ออานกลั้นใจไม่ไหวจริงๆ “รู้ไหมวันนี้เขาไปไหนมา? เขาไปเที่ยวในกุ้ยเหรินถัง มีคนถ่ายรูปเขาไว้ด้วย ตอนนี้สื่อยังไม่ปล่อยข่าว ฉันได้มาจากเพื่อนฉัน...”
“รูปถ่ายล่ะ ให้ฉันดูหน่อย”
ซ่งเล่ออานเปิดอัลบั้มรูปลองดูหลายใบ ส่งให้เริ่นหราน
บนแท่นแต่งงาน เริ่นหรานใส่ชุดกาวน์สีขาว เดินไปข้างหน้าท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย
เธอสวมรองเท้าส้นสูง น่องขาวผ่องโผล่พ้นออกมา เจียงหลิงซู่สีหน้าเปลี่ยนไปมาก “ใครให้เธอแต่งตัวแบบนี้?”
“เกิดอะไรขึ้น? นี่เจ้าสาวเหรอ?”
“ไม่เป็นมงคลเอามากๆ!”
“แม่จ๋า หนูกลัวจัง ทำไมมีหมอด้วย? หนูไม่อยากฉีดยา...”
เสียงต่างๆ นานาดังอื้ออึงเข้ามา พร้อมกับเสียงร้องไห้ของเด็ก ตอนนี้เริ่นหรานถูกทิ้งไว้บนแท่น เหมือนตัวตลกตัวหนึ่ง
ในงานแบบนี้ แม้แต่พิธีกรก็ช่วยอะไรไม่ได้
หลิงเฉิงเซี่ยนเดินเข้ามาในอาณาเขตของตัวเองอย่างช้าๆ ไม่มีใครเห็นว่าเขามาตอนไหน ท่าทางเขาสะเพร่า พอเลยเวลามงคลแล้ว ทุกขั้นตอนก็ข้ามได้หมด
เขาหยิบแหวนแต่งงานเดินไปหาเริ่นหราน สายตามองไปมาบนใบหน้าเธออย่างไม่เกรงใจ “ในงานแต่งงานใส่ชุดแบบนี้ เธอไม่เต็มใจเรื่องแต่งงานนี้ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ทุกอิริยาบถของหลิงเฉิงเซี่ยนถูกจับตาอย่างจดจ่อ แขกเหรื่อพากันซุบซิบ
“ตระกูลเริ่นนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่รู้หรือไงว่ากำลังประจบสุนัข?”
“เพราะงั้นไง คนจากบ้านเล็กบ้านน้อย...ถึงไม่มีมารยาท”
หลิงเฉิงเซี่ยนยิ้มอย่างพอใจ ขยับเข้าไปใกล้ เอาปากบางแนบข้างหูเริ่นหราน “พูดว่าเธอไม่อยากแต่งงาน ยังทัน”
สายตาเริ่นหรานมองไปไม่ไกล เห็นผู้คนมากมายชี้มุมมองมาที่เธอ รวมถึงญาติของตระกูลเริ่นด้วย
นิ้วเรียวยาวของเธอแกะกระดุมชุดกาวน์อย่างชำนาญ หลิงเฉิงเซี่ยนมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเธอ พอจะถอยหลัง แขนข้างหนึ่งก็โอบขึ้นมาบนหลัง เขาเริ่นหรานโอบกอดเขาแน่น พร้อมยกไมโครโฟนที่เตรียมไว้ขึ้นมา
เสียงเธอดังผ่านไมโครโฟนแสบแก้วหู “อาชีพของฉันคือหมอ บนโต๊ะผ่าตัดฉันเคยเห็นการเกิดของชีวิตใหม่ และเคยผ่านการบอกลาที่ไร้หนทางหลังการแลกชีวิตกับชีวิต ทุกอาชีพศักดิ์สิทธิ์ วันนี้ ฉันไม่อยากเป็นหมอเริ่นอีกแล้ว ฉันแค่อยากเป็นคุณนายหลิงของคุณ”
คำพูดของเริ่นหรานกระแทกออกมาทีละคำ หลิงเฉิงเซี่ยนรู้สึกแก้วหูอื้ออึงไปหมด เธอคลายแขนที่โอบเขาออก ถอดชุดกาวน์ที่ใส่อยู่ออก
ข้างในเธอใส่ชุดราตรีรัดรูป ซึ่งเป็นชุดที่แพงที่สุดในบรรดาชุดไหว้เหล้า เธอสูงโปร่ง หลิงเฉิงเซี่ยนมองใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าร่างกายเธอมีสัดส่วนดีขนาดนี้ งดงาม ได้สัดส่วน เอวบางจนเหมือนสองมือก็คอดได้
ซ่งเล่ออานปรบมือคนแรกด้านล่าง “โรแมนติกจัง โรแมนติกจัง นี่แหละที่เรียกว่าแต่งงานกับความรัก!”
บรรยากาศผ่อนคลายลงทันที แต่รอยยิ้มของหลิงเฉิงเซี่ยนไม่ถึงดวงตา เริ่นหรานคนนี้ลึกเกินไป รักเหรอ? พูดออกมาคงไม่กลัวคนหัวเราะเยาะ
เริ่นหรานยื่นมือออกมาอย่างเขินอาย แก้มแดงเรื่อ ทำท่าอยากมองหลิงเฉิงเซี่ยนแต่ก็ไม่กล้า
นิ้วเรียวเล็กของเธอยื่นไปข้างหน้าเขา ให้เขาสวมแหวนให้เธอ
หลิงเฉิงเซี่ยนสีหน้าเรียบเฉย แววตาเยือกเย็นถึงขีดสุด หลิงเฒ่าหลิงถือไม้เท้าลุกขึ้นจากที่นั่ง
หลิงเฉิงเซี่ยนเก็บสายตากวาดกลับมา จับมือเริ่นหรานไว้แน่น ค่อยๆ สอดแหวนแต่งงานไปที่ปลายนิ้วเธอ
ในงานเลี้ยงมีเสียงเพลงอบอุ่นไพเราะดังขึ้น บนจอใหญ่เตรียมเล่นภาพแต่งงานของทั้งคู่ ใต้แสงไฟอุ่นๆ สองคนกลับต่างคนต่างคิด
แหวนเย็นเฉียบไถลผ่านปลายนิ้วเริ่นหราน แต่ก็มีเสียงอุทานดังมาถึงหูทั้งสอง
“นี่...”
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลิงเฉิงเซี่ยนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เห็นรูปของเขาถูกขยายใหญ่ขึ้นบนจอ ในภาพเขาสวมสูทชุดนี้ แต่คนในอ้อมกอดกลับไม่ใช่คนที่เขาจะแต่งด้วยวันนี้
ไม่สิ นี่มันซ้ายกอดขวาหอม ช่างสุขสบายจริงๆ
ถ้าจะพูดให้ตรงกว่านั้นก็คือ: วันนี้เขาใส่ชุดเจ้าบ่าวของตัวเองออกไปหาความสำราญ ลืมบ้านจนไม่ยอมกลับ ทำให้งานแต่งงานล่าช้าทั้งงาน ปล่อยให้เจ้าสาวคนเดียวน่าสงสารถูกตำหนิอยู่ตรงนี้
นี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? นี่มันคนสารเลวชัดๆ!
แต่ตระกูลหลิงมีอำนาจมีเงิน คนด้านล่างไม่มีใครกล้าซุบซิบ
พิธีกรตกใจจนหน้าซีด รีบให้คนตัดภาพ นี่มันความผิดพลาดร้ายแรง ทำไมขั้นตอนดีๆ ถึงได้ปั่นป่วนไปหมดแบบนี้
หลิงเฉิงเซี่ยนยิ้มไม่ถึงตา ค่อยๆ สอดแหวนเข้าไปแรงๆ ได้ยินเริ่นหรานพูดด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “คุณชายสี่ตอนนี้อยากให้ฉันร้องไห้ หรืออยากให้ฉันยิ้ม?”
ถ้าเธอร้องไห้ล่ะก็ งานแต่งงานนี้คงสนุกสุดยอดจริงๆ
หลิงเฉิงเซี่ยนไม่เคยถูกใครบีบคอแบบนี้มาก่อน เขาหยิ่งทะนง ถูกผู้คนยกย่องมาโดยตลอด แต่เริ่นหรานนี่ช่างกล้าบ้าบิ่นขนาดไหน ถึงกล้าวางแผนใส่เขาแล้วใส่เขาอีก
เขาเดินเข้าไปใกล้ เตรียมคว้าคางเธอ เริ่นหรานเตรียมหลบโดยไม่รู้ตัว แต่เห็นหลิงเฉิงเซี่ยนโน้มตัวมาแล้ว เธอรีบหันหน้าหนี