เมื่อถูกย้อนถามเช่นนั้น อวี๋เจิ้งชิงก็พูดไม่ออก หลายปีมานี้อวี๋จือหนิงเติบโตขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา ซ่งซื่อปฏิบัติต่ออวี๋จือหนิงเช่นไร ภายนอกเขาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แต่แท้จริงแล้วในใจชัดเจนดุจกระจก
สิ่งล้ำค่าอย่างผ้าฝูกวงจิ้น ในจวนมีอยู่ไม่มากนักจริง ๆ
ต่อให้มี ก็ล้วนมอบให้อวี๋ชิ่นฉู่ตัดเย็บเสื้อผ้า ไม่มีทางตกถึงมืออวี๋จือหนิง
หรือว่านี่จะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริง ๆ?
ใบหน้าเล็กขาวผ่องของอวี๋จือหนิงเผยแววตัดพ้ออยู่หลายส่วน “วันนั้นข้านำเสื้อผ้าไปส่งให้ตัดเย็บ ระหว่างทางได้พบองค์หญิงใหญ่ แม้แต่องค์หญิงใหญ่ที่พบเห็นผ้าแพรต่วนและของดีมาทุกวันยังดูไม่ออก แล้วท่านอาสองเห็นได้อย่างไรว่าข้าจะจำได้?”
ถ้อยคำเหล่านี้คลายความเคลือบแคลงในใจอวี๋เจิ้งชิง สีหน้าผ่อนคลายลงอยู่บ้าง แต่เมื่อหันไปมองซ่งซื่ออีกครั้ง เพลิงโทสะก็ปะทุขึ้นในใจ
ซ่งซื่อถูกเขาจ้องจนรู้สึกผิดอยู่บ้าง
อวี๋เจิ้งชิงมองซ่งซื่อ ก่อนทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียว “เรื่องผ้าฝูกวงจิ้น หากเจ้าไม่รู้เห็นด้วย ข้าเห็นแก่ที่เป็นสามีภรรยากันมาหลายปี จะละเว้นเจ้าไว้สักครั้ง แต่หากเจ้าจงใจทำ ข้าจะหย่าเจ้าแน่!”
กล่าวจบก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง
“นายท่าน!” ซ่งซื่อร้องเสียงหลง เมื่อถูกกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก นางก็หมดสติไปทั้งร่างแข็งทื่อ
“ท่านแม่!” อวี๋ชิ่นฉู่ร้องเสียงหลง
ห้องโถงใหญ่พลันโกลาหล
ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋โบกมือให้คนหามซ่งซื่อออกไป พร้อมกันนั้นก็ให้คนในครอบครัวของป้าสามแยกย้าย เหลืออวี๋จือหนิงไว้เพียงลำพัง
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋กุมมือนางไว้ด้วยความสงสาร “หนูเนี่ย เป็นความผิดของย่าเอง ย่าไม่รู้เลยว่าเจ้าต้องทนทุกข์มามากมายเพียงนี้”
เผชิญหน้ากับความห่วงใยที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นของฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋ อวี๋จือหนิงหลุบตาลง ในใจมีเพียงความเย้ยหยันและระแวดระวัง เวลานี้เพิ่งมาพูดเช่นนี้ ก็แค่หาทางอ้อมเพื่อขอให้นางเข้าวังไปช่วยพูดให้เท่านั้น