ไทเฮาทรงมีพระราชโองการพระราชทานการหมั้นให้ถานสือหลิง เรื่องนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของอวี๋จือหนิง เมื่อเห็นอวี๋ชิ่นฉู่ดูราวกับถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก ในใจนางกลับรู้สึกสะใจขึ้นไม่น้อย
อวี๋จือหนิงคร้านจะอธิบายกับนาง จึงยกเท้าจะจากไป แต่เผยเหิงที่รีบรุดมาถึงกลับขวางทางไว้ ตวาดถามเสียงเข้มว่า “เป็นเจ้าที่ทูลขอพระราชโองการพระราชทานการหมั้นให้ถานสือหลิงหรือ?”
สิ้นคำ อวี๋ชิ่นฉู่ก็หันมามองอวี๋จือหนิงด้วยสีหน้าน้อยใจเจือแววเคียดแค้นทันที “พี่หญิงใหญ่ ท่านถึงกับผูกใจเจ็บข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ เพื่อให้ข้าไม่สบายใจ จึงยัดเยียดถานสือหลิงมาให้ ข้า... ข้าเห็นท่านเป็นพี่น้องมาตลอด เหตุใดท่านถึง...”
อวี๋ชิ่นฉู่สะอื้นจนพูดไม่ออก มือทั้งสองกำแน่น แทบอยากพุ่งเข้าไปสังหารอวี๋จือหนิงเสียเดี๋ยวนี้
“เชว่เออร์!” เผยเหิงเห็นอวี๋ชิ่นฉู่หลั่งน้ำตาก็ปวดใจยิ่งนัก เขาก้าวเข้ามาหานางสองสามก้าว เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ว่าไทเฮาจะทรงยัดเยียดผู้ใดมาให้มากเพียงใด ในใจข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น ตำแหน่งพระชายาซื่อจื่อจะเป็นของเจ้าเท่านั้น!”
มองดูทั้งสองคนแสดงความรักลึกซึ้ง พร่ำคำสาบานรักมั่น อวี๋จือหนิงก็ได้แต่หัวเราะเยาะ ยิ่งสงสัยว่าเหตุใดเผยเหิงคืนชีพมาคราหนึ่งแล้ว จึงดีต่ออวี๋ชิ่นฉู่ถึงเพียงนี้?
ชาติก่อน แม้เผยเหิงจะได้ชื่อว่าเป็นบุรุษสุภาพอ่อนโยนดุจหยก แต่ยามมีความรักระหว่างชายหญิง เขากลับสำรวมอยู่เสมอ ยิ่งไม่มีทางพูดจาหวานเลี่ยนเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่น
เผยเหิงไม่รู้พูดปลอบโยนถ้อยคำอ่อนหวานไปเท่าใด กว่าจะทำให้อวี๋ชิ่นฉู่หยุดร้องไห้แล้วแย้มยิ้มได้ นางจึงหันไปกล่าวกับอวี๋จือหนิงว่า “ต่อให้ถานสือหลิงแต่งเข้ามา ก็มีแต่ต้องอยู่เดียวดายเฝ้าห้องหอไปชั่วชีวิต พี่หญิงใหญ่ ท่านทำลายความสุขชั่วชีวิตของถานสือหลิง!”
สายตาที่เผยเหิงมองอวี๋จือหนิงก็ไม่เป็นมิตรเช่นกัน เขาตำหนินางที่สอดมือยุ่งเรื่องผู้อื่น
อวี๋จือหนิงกล่าวกับอวี๋ชิ่นฉู่ว่า “ไทเฮาทรงพระราชทานการหมั้น ข้าไม่รู้เรื่องมาก่อน ยิ่งไม่เคยทูลขอแทนพี่หญิงถาน นอกจากนี้ หากข้าตั้งใจทูลขอแทนพี่หญิงถานจริง ข้าคงไม่ได้เป็นเพียงผิงเฟยหรอก!”