ยังพูดกันไม่ทันขาดคำ ซ่งซื่อกับอวี๋ชิ่นฉู่ก็กลับมาจากงานเลี้ยง มือหิ้วข้าวของถุงใหญ่ถุงเล็ก กลับมาอย่างเต็มไม้เต็มมือ
อวี๋จือหนิงกวาดตามองเครื่องแต่งกายของอวี๋ชิ่นฉู่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผ้าโปร่งลายเมฆหมอกแบบใหม่ล่าสุด ชายกระโปรงปักดอกโบตั๋นไว้หลายดอก
ดอกไม้ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ยามอวี๋ชิ่นฉู่เยื้องย่างเข้ามา กลับดูราวกับกำลังเบ่งบาน ทั้งยังเปล่งประกายสีทองจาง ๆ เพ่งดูให้ดีจึงเห็นว่าใช้เส้นด้ายทองปักขึ้นมา
จากนั้นมองไปยังปิ่นระย้าบนมวยผมของอวี๋ชิ่นฉู่ ก็เห็นประกายทองอร่าม ต่างหูหยกประดับหู และสร้อยเมืองไข่มุกหยกยังจื่อหนักอึ้งที่คล้องอยู่บนลำคอ
ชุดนี้คงทุ่มเทความคิดไปไม่น้อย
แม้แต่ซ่งซื่อก็ยังแต่งกายหรูหราฟู่ฟ่า
นางจำได้ว่าตอนเพิ่งเข้ามาเมืองหลวง เรือนที่สองต้องขายข้าวของแทบทั้งเรือน แม้แต่สินเดิมของอวี๋ชิ่นฉู่ก็ขายไปไม่น้อย กว่าจะรวบรวมเงินมาคืนให้นางได้
ซ่งซื่อถึงกับไปกู้ยืมเงินมาไม่น้อยด้วย
เหตุใดถึงร่ำรวยขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้?
“วันนี้จวนจางครึกครื้นยิ่งนัก สมกับเป็นเมืองหลวงใต้ฝ่าพระบาท ฮ่องเต้ หลินเฉิงเทียบไม่ติดเลย สะพานเล็กสายน้ำไหล ช่างรื่นรมย์เหลือเกิน” อวี๋ชิ่นฉู่ยกมุมปากยิ้ม แล้วชี้กล่องบนโต๊ะที่ประทับตราม่อเซียงฟาง “ท่านย่า หลานได้ยินว่าในเมืองหลวงนิยมกินขนมชนิดนี้ จึงตั้งใจซื้อมาให้ท่านเป็นของกำนัล”
ม่อเซียงฟางทำขนมขึ้นชื่อ ราคาก็แพงลิบลิ่ว
แม้แต่บนกล่องยังประทับตัวอักษรสีทอง
ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋โอบอวี๋ชิ่นฉู่ไว้ พลางยิ้มชม “เชว่เจี่ยวช่างมีน้ำใจ”
ชาติที่แล้วอวี๋จือหนิงเคยอยู่ในเมืองหลวงถึงสามปี เมื่อเห็นข้าวของที่อวี๋ชิ่นฉู่หิ้วกลับมา แต่ละชิ้นล้วนมีราคาสูง ก็เดาได้ทันทีว่าเบื้องหลังต้องมีเผยเหิงคอยสนับสนุน
นางก้มตาลง ซ่อนแววเยาะหยันไว้