นับแต่เผยเหิงกับอวี๋จือหนิงตัดการหมั้นหมายขาด ทุกสิ่งก็ไม่ราบรื่น แม้แต่ไทเฮาก็ไม่โปรดปรานเขา เรื่องดีงามใด ๆ ล้วนตกไปถึงมือเผยเสวียนเป็นคนแรก
หรือเป็นเพราะรักใครก็พลอยรักคนรอบข้างด้วย?
ในใจเผยเหิงอดเกิดความเคียดแค้นขึ้นมาหลายส่วนไม่ได้ ทั้งที่ตนเก่งกาจกว่าเผยเสวียนเป็นร้อยเท่า แต่ไทเฮากลับคอยส่งเสริมเขาไปทุกด้านเพราะอวี๋จือหนิง มองข้ามความพยายามของตนไปเสียสิ้น
ความอัดอั้นนี้จะทนกล้ำกลืนลงไปได้อย่างไร?
พระชายาที่ชราพยักหน้าพลางยิ้มทันที “บุรุษอกสามศอกควรรู้จักยืดหยุ่น มิใช่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย ต้องรู้จักประเมินสถานการณ์ให้เหมาะสม ยามนี้สถานการณ์ไม่เป็นใจ ก็ต้องหาทุกวิถีทาง รอวันหน้าค่อยเอาคืน!”
“ท่านย่าอบรมสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว”
เผยเหิงนึกถึงชาติที่แล้ว ตอนตนกับอวี๋จือหนิงใช้ชีวิตสามีภรรยาร่วมกันหลายปี ก็เคยมีช่วงเวลารักใคร่กันอยู่บ้าง เขาหลับตาลง พลางบอกตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชาตินี้นางยังไม่เคยถูกคนลักพาตัว ไม่เคยถูกหยามเกียรติ ทั้งร่างกายยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง เช่นนั้นก็แต่งนางกลับมาเสียก่อน
หากไม่ได้จริง ๆ ก็ใช้กลอุบายเดิมอีกครั้ง ทำให้นางสละตำแหน่งพระชายาซื่อจื่อ
“ให้บุตรสาวคนที่สองแห่งตระกูลอวี๋รอสักหน่อยย่อมไม่เป็นไร แล้วคุณหนูตระกูลถานเล่า? นางเป็นพระชายาซื่อจื่อที่ได้รับการพระราชทานการหมั้นตามพระราชโองการ จะยอมสละตำแหน่งพระชายาซื่อจื่อให้โดยง่ายหรือ?” ฮูหยินจวนอ๋องจิ้งเอ่ย