ยามอวี๋เจิ้งชิงถูกหามกลับมา แผ่นหลังเปื้อนเลือดอยู่ไม่น้อย ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ สายตาที่มองซ่งซื่อเย็นเยียบจนไม่อาจใช้คำว่าแหลมคมมาบรรยายได้
ซ่งซื่อสะดุ้งเฮือก “ท่าน...ท่านพี่ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?”
แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าอวี๋ก็ยังตกใจ “พวกเราเพิ่งเข้ามาเมืองหลวง เหตุใดจึงถูกลงโทษได้?”
“มีขุนนางตรวจการยื่นฎีกาฟ้องร้องข้าว่าปกครองครัวเรือนไม่เข้มงวด ผ่านมาหลายวันแล้วยังจัดการสินเดิมของหลานสาวไม่เรียบร้อย ขุนนางหลายคนที่แต่ก่อนสนิทสนมกับพี่ใหญ่ต่างช่วยพูดให้ในท้องพระโรง บัดนี้แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังเข้าใจผิดว่าจวนกั๋วกงรังแกหนูเนี่ย”
พอพูดถึงตรงนี้ อวี๋เจิ้งชิงก็อยากตบซ่งซื่อผู้โง่เขลาคนนี้ให้ตายเสียแต่แรก ก่อนหน้านี้เขาเตือนนางแล้วว่าอย่าผัดผ่อน
แต่นางกลับยังคิดเสี่ยงโชคอยู่ได้
“หรือว่าอ๋องจิ้งไม่ได้ช่วยพูดให้ท่าน?” ซ่งซื่อเร่งถาม พวกเขาก็เป็นญาติกันในอนาคตแท้ๆ
ไม่เอ่ยถึงอ๋องจิ้งก็แล้วไป พอเอ่ยขึ้นมา อวี๋เจิ้งชิงก็ถลึงตาใส่ซ่งซื่อทันที “วันนี้อ๋องจิ้งก็ถูกกล่าวโทษด้วยเหมือนกัน! เจ้านี่มันไม่รู้จักหนักเบา เพื่อผลประโยชน์เล็กน้อยเท่าหัวแมลงวัน ทำให้ข้าถูกลงโทษ ยังลากอ๋องจิ้งให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย”
ซ่งซื่อสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ พอเข้ามาเมืองหลวงแล้ว เหตุใดทุกคนถึงจับเรื่องสินเดิมไม่ยอมปล่อยกันนะ?
หรือราชสำนักไม่มีเรื่องอื่นให้ทำแล้ว?
“พี่หญิงใหญ่ ท่านไม่คิดจะออกไปชี้แจงบ้างหรือเจ้าคะ ทำเอาเรือนที่สองถูกคนเข้าใจผิดอยู่ตอนนี้!” อวี๋ชิ่นฉู่บ่นขึ้นมา
สายตาของทุกคนพลันจับจ้องไปที่อวี๋จือหนิง ซ่งซื่อแทบตาลุกเป็นไฟ “หนูเนี่ย ในเมื่อไทเฮาทรงโปรดปรานเจ้านัก ก็เข้าวังไปชี้แจงให้ชัดเจนเสียตอนนี้ จะได้ไม่ต้องให้คนนอกเข้าใจผิดอีก พวกผู้ใหญ่เช่นพวกเราจะลำบากเปล่าไม่ได้ก็ช่างเถิด แต่ชื่อเสียงของจวนกั๋วกงจะเสียหายเพราะเรื่องนี้ไม่ได้!”