ครึ่งชั่วยามต่อมา ขันทีฉางก็ออกมา
เปลือกตาอ๋องจิ่งกระตุก
“ท่านอ๋องจิ่ง ไทเฮาทรงกริ้วจนพระทัยกระทบกระเทือนและประชวรเพราะเรื่องพระราชทานการหมั้น ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พวกท่านทั้งสองคัดพระสูตร ณ ที่นี้ เพื่อสวดภาวนาขอพรให้ไทเฮา”
ขันทีฉางออกคำสั่ง
ขันทีน้อยยกม้านั่งยาว พร้อมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกเข้ามา
“ไทเฮาทรงกริ้วจนประชวรขึ้นมาได้อย่างไร?” อ๋องจิ่งถามอย่างสงสัย
แต่ทางเผยเสวียนเริ่มฝนหมึกแล้ว เขาก้มหน้าคัดพระสูตรอย่างว่าง่าย สีหน้าไม่แสดงความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย
ขันทีฉางกระแอมเบา ๆ “ไทเฮาทรงทราบว่าท่านอวี๋กั๋วกงถูกคุณหนูมู่ขู่ด้วยความตาย จนจำต้องถอนหมั้น จึงพิโรธพ่ะย่ะค่ะ”
อ๋องจิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ “วันนี้ท่านอวี๋กั๋วกงมาเพื่อถอนหมั้นหรือ?”
ขันทีฉางพยักหน้า
พอได้ยินดังนั้น อ๋องจิ่งก็หันไปมองเผยเสวียนทันที เผยเสวียนคัดพระสูตรไปแล้วครึ่งหน้าโดยไม่รู้ตัว เมื่อรู้สึกถึงสายตาจึงหันมามองอ๋องจิ่ง “มองข้าด้วยเหตุใด ข้าอยู่ในวังมาตลอด ไม่ได้ไปที่ใดเสียหน่อย”
อ๋องจิ่งได้ยินเช่นนั้นก็เบนสายตากลับมา ยังคงไม่เข้าใจ “เจ้ากับท่านหญิงฉางหนิงไม่มีเยื่อใยต่อกันเลยหรือ? ถึงได้ถอนหมั้นกันง่ายดายเช่นนี้”
เผยเสวียนหัวเราะเยาะ พลางเหลือบมองไปทางด้านหลัง เห็นฮูหยินอ๋องจิ่งกำลังเร่งรุดมา จึงเอ่ยว่า “ยังพูดกันไม่กี่คำ จะมีเยื่อใยได้อย่างไร ถามข้า สู้ถามตัวต้นเหตุเสียยังดีกว่า”
ไม่นานฮูหยินอ๋องจิ่งก็มาถึง ครั้นเห็นอ๋องจิ่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ทั้งยังมีเลือดซึมออกมาจากแผ่นหลัง นางก็ขอบตาแดงก่ำในทันใด “เหตุใดแผลถึงหนักเพียงนี้?”
อ๋องจิ่งไม่สนใจความเจ็บปวดจากบาดแผล เอ่ยถามว่า “เหตุใดท่านอวี๋กั๋วกงจึงเข้าวังมาขอถอนหมั้นกะทันหัน?”