หลินปินพยักหน้า “น้าเจียง วางใจได้เลยครับ ลุงไปเถอะ”
“ยังเหลืออีกสามสิบไมล์ทะเลกว่าจะถึงจุดที่เราจะออกหาปลา”
“แค่เดินทางไปก็ต้องใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงแล้ว”
เจียงฉินหมินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเร่งความเร็วเรือจนสุด มุ่งหน้าไปทางตะวันออกตลอดทาง
หลินปินนั่งลง จุดบุหรี่สูบ ชาติก่อน หมู่บ้านที่หลิวฉวนซีอยู่ชื่อหมู่บ้านชาเหว่ย เป็นหมู่บ้านในเขตเมืองข้าง ๆ คล้ายกับหมู่บ้านไป๋ซาโพ
เขาจำได้ว่าจุดที่หลิวฉวนซีจับปลาได้นั้น อยู่ห่างจากท่าเรือประมงของหมู่บ้านสิบไมล์ทะเล
ส่วนท่าเรือประมงของหมู่บ้านไป๋ซาโพ อยู่ห่างจากท่าเรือประมงของหมู่บ้านชาเหว่ยยี่สิบไมล์ทะเล
เมื่อนำระยะทางมาบวกกัน เขาจึงได้ข้อสรุปนี้
ตลอดสามชั่วโมงถัดมา หลินปินกับเจียงฉินหมินผลัดกันคุมพวงมาลัย คนละหนึ่งชั่วโมง
จนกระทั่งสองทุ่ม ทั้งคู่ก็มาถึงจุดหมาย
เจียงฉินหมินค่อย ๆ หยุดเรือ แล้วมองสำรวจไปรอบ ๆ ผ่านห้องควบคุมเรือ
ทั้งคู่อยู่ห่างจากชายฝั่งราวสามร้อยกว่าเมตร
แสงไฟหน้าลำเรือช่วยให้เขามองเห็นสภาพแวดล้อมแถบชายฝั่งได้อย่างเลือนราง
ด้านหลังชายฝั่งมีเนินเขาเตี้ย ๆ อยู่หลายลูก เมื่อมองไล่ลงมาตามเนินเขา ก็เห็นแม่น้ำสายหนึ่ง
แม่น้ำสายนี้ไม่กว้างไม่แคบ กระแสน้ำไหลเชี่ยวแรงจริง ๆ อยู่ไกลขนาดนี้ เขายังพอได้ยินเสียงน้ำไหลลงทะเลแว่ว ๆ