หวังจิ้นจวินกับหวังหย่งหันหลังเดินออกจากลานบ้านของเจียงฉินหมิน
พวกชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ เห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ต่างก็ทยอยกลับบ้านกันไป
เพียงพริบตาเดียว ในลานบ้านก็เหลือแค่ครอบครัวเจียงฉินหมินกับหลินปิน
เจียงฉินหมินมองหลินปินอย่างผิดหวังในตัวเขา แล้วพูดว่า “บอกแล้วว่าอย่าหุนหันพลันแล่น อย่าหุนหันพลันแล่น แล้วทำไมนายถึงหันไปตอบตกลงเสียแล้วล่ะ?”
หลินปินยิ้มเจื่อน ๆ “น้าเจียง ผมรับรองกับน้าเลยว่า ขอแค่เราสองคนออกทะเล รับรองว่าตกปลาจวดปากเหลืองได้แน่”
เจียงฉินหมินสูดลมหายใจลึก เกือบจะโมโหจนเป็นลม
“ปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ไม่ใช่จะตกกันได้ง่าย ๆ นะ!”
“ก่อนหน้านี้ที่ฉันยอมให้ออกทะเล ก็เพราะไม่อยากทำลายกำลังใจของนาย ไม่คิดเลยว่านายจะไปท้าชนกับหวังจิ้นจวินเสียอีก……”
เจียงชิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าร้อนใจ
“พ่อคะ อย่าด่าหลินปินเลยค่ะ รีบคิดหาทางช่วยเขาเถอะ”
เจียงฉินหมินแบมือ “ฉันจะไปมีวิธีอะไรได้?”
“ฉันเสกปลาจวดปากเหลืองออกมาไม่ได้สักหน่อย”
“ตอนนี้คงต้องทำไปทีละก้าว หวังแค่ว่าหวังหย่งกับหวังจิ้นปู้จะตกปลาจวดปากเหลืองไม่ได้เหมือนกัน”
“หลินปิน นายกลับไปก่อนเถอะ”
เห็นเจียงฉินหมินไล่แล้ว หลินปินก็รับคำก่อนเดินออกไป