ชิวจินฝูมองหลินปินแล้วถามว่า “น้องหลิน นายมาหาโจวอิงใช่ไหม?”
หลินปินพยักหน้า “เธอให้คนมาบอกผมให้มาทำสัญญาจัดหาสินค้า”
“มีอะไรหรือ?”
ชิวจินฝูพูดเสียงขรึม “เมื่อเช้าผมเห็นหวังจิ้นจวินกับหวังหย่งเข้าไปในห้องทำงานของโจวอิง”
“อยู่ข้างในไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ออกมา”
“ตอนสองคนนั้นเข้าไป หน้าตาบึ้งตึง แต่พอออกมา กลับยิ้มจนแทบปริถึงหู”
“ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าโจวอิงกับพวกเขาต้องร่วมมือกัน เตรียมขุดหลุมนายแน่”
“นายต้องระวังตัวให้ดี!”
หลินปินได้ยินแล้วหัวเราะเบา ๆ ฝีมือของโจวอิงกับหวังจิ้นจวินยังไม่ถึงขั้นที่เขาต้องกลัว ส่วนหวังหย่งก็เป็นแค่ท่อนไม้ จะมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน
ถึงอย่างนั้น เมื่อชิวจินฝูเตือนด้วยความหวังดี เขาก็เอ่ยขอบคุณ ก่อนขึ้นไปยังห้องทำงานของโจวอิงบนชั้นสอง
เมื่อถึงหน้าห้อง หลินปินก็เคาะประตู
“เข้ามา”
เสียงของโจวอิงดังมาจากข้างใน เขาผลักประตูแล้วเดินเข้าไป
ทันทีที่เข้าไปก็เห็นโจวอิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สีหน้าดูไม่สบอารมณ์ เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเขาอยู่
หลินปินเดินเข้าไปในห้อง ลากเก้าอี้มานั่งตรงข้ามโจวอิงทันที
เรื่องเลือกเขาเป็นผู้จัดหาสินค้า จางเจี้ยนชุนเป็นคนตัดสินใจ เขาจึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าโจวอิง
“สัญญาอยู่ไหน?”
โจวอิงเหลือบมองหลินปิน ก่อนเอื้อมมือหยิบสัญญาจากลิ้นชักแล้วโยนลงบนโต๊ะ
“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณจางพูดไว้ ผมก็ไม่อยากทำสัญญากับคุณหรอก”
“คนอย่างคุณยังได้เป็นผู้จัดหาสินค้าให้ภัตตาคารประจำรัฐ ภัตตาคารของเราคงตกต่ำเต็มทีแล้ว”