หลินปินพูดจบก็หันกลับมา เห็นลู่ตงจวิ้นจ้องเขาตาไม่กะพริบ
“เป็นอะไรไป?”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ลู่ตงจวิ้นถึงได้สติ เขากลืนน้ำลายลงคอ “น้องหลิน วันนี้ผมยอมคุณจริง ๆ!”
“คุณอายุน้อยกว่าผมไม่กี่ปีเอง ฝึกฝีมือจนเก่งขนาดนี้ได้ยังไง?”
หลินปินยิ้ม “ตอนพ่อยังมีชีวิตอยู่ ท่านเป็นคนสอนผมน่ะ”
“ที่เห็นวันนี้ยังถือว่าเป็นแค่เรื่องเด็ก ๆ เอง”
“เอาละ ถึงที่หมายแล้ว เราขึ้นเกาะกันก่อน จากนั้นคุณก็เตรียมลงน้ำได้เลย”
ลู่ตงจวิ้นรับคำ แล้วหอบอุปกรณ์ตามหลินปินขึ้นไปบนเกาะรังมด
เมื่อขึ้นไปบนเกาะรังมดแล้ว ลู่ตงจวิ้นก็เลือกบริเวณน้ำที่สงบแห่งหนึ่ง แล้วเริ่มสวมอุปกรณ์ดำน้ำ
หลินปินยืนมองอยู่ข้าง ๆ ต้องยอมรับว่าอุปกรณ์ดำน้ำของลู่ตงจวิ้นเป็นมืออาชีพมาก เมื่อเทียบกันแล้ว เขามีแค่แว่นดำน้ำเก่า ๆ หนึ่งอันกับท่อหายใจที่ทำขึ้นเองหนึ่งท่อ
แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะดำน้ำลงไปลึกมาก แค่หาหอยเป๋าฮื้อหรือปลากะพงตามบริเวณน้ำตื้นใกล้ฝั่ง เอามากินแก้หิวก็พอแล้ว
เมื่อเตรียมพร้อมเรียบร้อย ลู่ตงจวิ้นก็กระโดดลงน้ำ เริ่มดำน้ำทำงาน
หลินปินสูดหายใจลึก ๆ แล้วหิ้วอสุริกายน้ำแบบธนูกระโดดตามลงไป
เขาเลียบไปตามชายฝั่ง ค่อย ๆ ดำลงไปสำรวจ
ฟ้าเริ่มมืดลง แสงใต้น้ำก็ยิ่งมืดตามไปด้วย เขาไม่มีอุปกรณ์ให้แสงสว่าง จึงค้นหาได้แค่บริเวณน้ำตื้นเท่านั้น
แต่ค้นหาอยู่ตั้งนาน กลับไม่เห็นปลาสักตัว
ขณะที่เขากำลังจะยอมแพ้ ก็มีปลากะพงตัวยาวประมาณท่อนแขนว่ายพุ่งผ่านใต้ตัวเขาไป