หลินปินมองเจียงชิงเสวี่ยแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ลืมแล้วหรือไง คราวก่อนที่หวังหย่งมาทวงเงินจากฉัน เธอยืมเงินฉันไปห้าหยวน”
“ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว แน่นอนว่าต้องคืนให้เธอ”
เจียงชิงเสวี่ยมองธนบัตรสิบใบในมือ มือของเธอสั่นระริก
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยถือเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน
“นี่... นี่มันมากเกินไปแล้ว...”
หลินปินส่ายหน้า “ไม่มากหรอก ไม่มาก”
“พอเราแต่งงานกัน เงินทั้งหมดในบ้านก็ให้เธอเป็นคนดูแล!”
พอพูดจบ เจียงชิงเสวี่ยก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
“นายพูดอะไรเนี่ย?”
“ช่างเถอะ ไม่คุยกับนายแล้ว ฉันไปช่วยแม่ทำงานก่อน”
หลินปินเห็นเจียงชิงเสวี่ยกำลังจะไป จึงรีบเรียก “ชิงเสวี่ย เดี๋ยวก่อน”
“ฉันไม่ได้กินข้าวที่เธอเอามาให้ตั้งนานแล้ว วันไหนว่าง ๆ ช่วยเอาข้าวมาให้ฉันอีกสักมื้อนะ...”
เจียงชิงเสวี่ยเข้าใจความหมายของหลินปินทันที ใบหน้าจึงแดงยิ่งกว่าเดิม
แต่เธอกลับไม่ปฏิเสธ เพียงขานรับเบา ๆ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าห้องไป
หลินปินมองตามแผ่นหลังของเจียงชิงเสวี่ย พลางหัวเราะแหะ ๆ พอหันกลับมาก็เห็นเจียงฉินหมินยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง
เจียงฉินหมินถลึงตาใส่หลินปิน ก่อนหันไปตะโกนทางห้องครัว “แม่บ้าน เดี๋ยวทำขาหมูกับซี่โครงให้หมดเลยนะ”
พอได้ยินแบบนั้น หลี่ฮุ่ยหลานก็ถือทัพพีเดินออกมาจากห้องครัว
“ทำหมดเลยเหรอ กินไหวหรือ?”
เธอรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เดิมทีตั้งใจจะทำซี่โครงสักสองสามชิ้น ผัดหอยราคาถูก ๆ สักหน่อย แล้วทำผักอีกจาน กินกันสักมื้อก็พอ
ส่วนเนื้อที่เหลือก็หมักเก็บไว้ ค่อย ๆ กินได้อีกหลายวัน