เจียงฉินหมินรับบุหรี่มา จุดแล้วสูบหนึ่งคำ
“ได้ ต่อไปก็ไปบ้านซุนเฉิงซิ่นกัน”
“เขาเป็นมือฉมังเรื่องจับปลาเลยนะ”
หลินปินพยักหน้า ตอนที่เขาเตรียมออกทะเลไปจับฉลามครั้งก่อน เจียงฉินหมินก็เคยแนะนำซุนเฉิงซิ่นให้แล้ว
ตอนนั้นเขามีคนที่หมายตาไว้แล้ว จึงไม่ได้ไปหาซุนเฉิงซิ่น
คนคนนี้ถ้าพูดถึงเรื่องจับปลาก็เก่งจริง ๆ แค่ตัวไม่สูงนัก จับฉลามอาจลำบากหน่อย แต่ช้อนปลาทูไม่มีปัญหา
“ได้ งั้นเราไปกันเลย”
พูดจบ เขาก็ตามเจียงฉินหมินไปจนถึงบ้านซุนเฉิงซิ่นตรงปลายหมู่บ้านฝั่งตะวันออก
บ้านซุนเฉิงซิ่นนับว่าค่อนข้างมีฐานะในหมู่บ้าน พอเดินเข้าลานไปก็เห็นบ้านหลังใหญ่ที่มุงกระเบื้องอยู่ตรงหน้า
ด้านซ้ายของบ้านมีกระท่อมข้างบ้านสองหลัง ใช้เป็นห้องครัวกับโกดัง
หลินปินเดินเข้าลานไป เหลือบมองก็เห็นหวังจิ้นจวินกับหวังหย่งพ่อลูกนั่งอยู่ในห้องโถง
ซุนเฉิงซิ่นนั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังขมวดคิ้วสูบกล้องยาเส้นทำมือ
พอเจียงฉินหมินเห็นหวังจิ้นจวินพ่อลูก สีหน้าก็พลันบึ้งตึง
พ่อลูกคู่นี้ช่างตามหลอกหลอนไม่เลิกราจริง ๆ……
ในเวลาเดียวกัน หวังจิ้นจวินกับหวังหย่งก็เห็นหลินปินเช่นกัน
สีหน้าหวังจิ้นจวินยังคงปกติ เขาเดาออกตั้งนานแล้วว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการจ้างคนออกทะเลของเจียงฉินหมินคือหลินปิน
ด้วยเส้นสายที่หลินปินมีในตอนนี้ การรู้ข่าวว่าปลาทูกำลังจะขึ้นราคาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
หวังหย่งที่อยู่ข้าง ๆ พอเห็นหลินปินก็หงุดหงิดจนไฟสุมอก เขาถลึงตามองหลินปินแล้วหันหน้าหนี