พอซุนเฉิงซิ่นพูดจบ หวังจิ้นจวินกับหวังหย่งก็พากันอึ้งไป
วินาทีต่อมา ไฟโทสะก็ปะทุขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ หวังจิ้นจวินโกรธจนหันหลังเดินจากไปทันที
หวังหย่งจ้องซุนเฉิงซิ่นเขม็ง
“แม้แต่หลินปิน คุณก็ยังเชื่อ”
“แม่งเอ๊ย ใจกล้าจริง ๆ!”
พูดจบ เขาก็แค่นเสียงเย็นชา ก่อนเดินตามหวังจิ้นจวินจากไป
หลังทั้งสองคนเดินจากไป หลินปินมองซุนเฉิงซิ่น แล้วยื่นมือออกไป
“น้าซุน ยินดีต้อนรับที่มาร่วมงานครับ”
“วางใจได้ครับ ค่าตอบแทนที่ผมรับปากไว้ จะไม่ขาดไปแม้แต่สตางค์เดียว”
ซุนเฉิงซิ่นมองหลินปิน แต่ไม่มีทีท่าว่าจะจับมือด้วยเลย
“หลินปิน พูดตามตรง วันนี้ฉันรับปากก็เพราะเห็นแก่หน้าพี่เจียง”
“ส่วนเรื่องค่าตอบแทนที่คุณพูด ฉันไม่เชื่อสักนิด”
“ถึงสุดท้ายจะต้องทำงานฟรี ฉันก็ยอมรับ”
“ถือเสียว่าชดใช้บุญคุณพี่เจียงก็แล้วกัน”
หลินปินชักมือกลับ แล้วหัวเราะเบา ๆ โดยไม่โกรธเลยสักนิด
ในเวลาแบบนี้ พูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์
รอให้พวกเขาได้รับเงิน ได้กินเนื้อเมื่อไร พวกเขาก็จะเชื่อเอง
เจียงฉินหมินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มขื่น ๆ “เฉิงซิ่น วางใจเถอะ สิ่งที่เขารับปากไว้ ต้องได้ครบแน่นอน”
“ฉันเชื่อหลินปิน”
ซุนเฉิงซิ่นยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหยิบกล้องยาเส้นทำมือขึ้นมาสูบ
จากนั้น หลินปินกับซุนเฉิงซิ่นก็เดินตามเจียงฉินหมินตระเวนไปทั่วหมู่บ้าน ถึงได้คนมาเพิ่มอีกหกคน
ในนั้นมีหลี่เมิ่งเหว่ยกับหยางฉ่างหย่ง ซึ่งเป็นคนที่เจียงฉินหมินแนะนำตอนออกจับฉลามครั้งก่อน
ทุกคนที่ตอบตกลงก็เพราะเห็นแก่หน้าเจียงฉินหมินทั้งนั้น
ส่วนอีกสี่คนเป็นหนุ่มรุ่นเดียวกับหลินปิน
พวกเขาได้ยินว่ามีเนื้อให้กิน อีกทั้งหวังจิ้นจวินก็ไม่ชอบหน้าหนุ่ม ๆ กลุ่มนี้อยู่แล้ว จึงยอมมาร่วมด้วย