ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง หลินปินก็หยุดเรือ
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว แต่โชคดีที่วันนี้ทะเลแจ่มใส ดวงจันทร์ค่อย ๆ โผล่พ้นผืนทะเลขึ้นมา
เขาใช้แสงจันทร์โบกมือเรียกเรือของเจียงฉินหมิน ให้เข้ามาจอดเทียบข้าง
เจียงฉินหมินเห็นแล้วก็แล่นเรือเข้าไปจอดเทียบ ทิ้งสมอให้เรืออยู่กับที่ แล้วเดินออกมาจากห้องเรือ
“ไหนว่าจะออกอวน”
“พาฉันมาที่นี่ทำไม”
ระหว่างที่ตามมา เขาก็ดูมาตรวัดความเร็วกับเข็มทิศ จุดนี้ห่างจากท่าเรือประมงแค่แปดเก้าทะเลเท่านั้น
ปกติเขาไปจับปลาต้องออกไปทะเลลึกกว่านี้เยอะ
น่านน้ำแถวนี้ จากประสบการณ์ของเขา ไม่เหมือนว่าจะมีปลาจวดเหลืองเลย
หลินปินยิ้ม “น้าเจียง ผมพามา ก็ต้องมาจับปลาจวดเหลืองแน่นอน”
“เวลาไม่ค่อยแล้ว ผมวางอวนคนเดียว อย่างมากก็ได้แค่ปากเดียว ต้องรบกวนอาเจียง วางอวนตามแนวที่ผมวางด้วยละกัน”
“อานเจียงอวนใหญ่แล้วยังมีเครื่องกว้านอวน ถ้าโชคดี ทีเดียวก็ได้สักห้าร้อยหกร้อยชั่ง”
“แค่ต้องฟังผมสั่ง”
เจียงฉินหมินสีหน้าเย็นชา มองหลินปินที่ยิ้มแสยะยียวน ก็รู้สึกโมโหขึ้นมา
“ฉันจับปลา ต้องให้นายสอนด้วยรึ”
“ทำของนายไปเถอะ ต่อปากต่อคำอีกเดี๋ยวก็สว่างแล้ว”
หลินปินเห็นเจียงฉินหมินไม่ได้ปฏิเสธ ก็พยักหน้า เปลี่ยนใส่ชุดทำงานแล้วเริ่มวางอวนอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
เขาใช้วิธีล่อปลาด้วยแสงก่อน ติดไฟหลักกับไฟรองไว้บนอวน จากนั้นก็ขึ้นเรือไปโปรยเหยื่อล่อ