หลินปินลดความเร็วเรือลง
“น้าเจียง มีเรื่องยุ่งแล้วครับ!”
เจียงฉินหมินได้ยินแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะขมวดคิ้วทันที
“เรือประมงพวกนี้ดูคุ้นตาจัง……”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็เบิกตากว้าง “นี่มันเรือประมงของหมู่บ้านเราทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?”
“พวกซุนเหว่ยซินนี่เอง!”
เขานึกขึ้นได้ทันที เมื่อหลายวันก่อนตอนพวกเขาออกทะเล ซุนเหว่ยซินก็เช่าเรือสิบลำจากท่าเรือประมง
เรือที่อยู่ตรงหน้ามีสิบลำพอดี เรียงเป็นแถว
เจียงฉินหมินนึกถึงคำขู่ที่ซุนเหว่ยซินเคยพูดไว้ หัวใจพลันเต้นระรัวจนแทบขึ้นมาจุกคอ
“หลินปิน ทำยังไงดี?”
“ต้องบอกให้ทุกคนหยิบอาวุธมาสู้กับพวกมันไหม?”
หลินปินส่ายหน้า
“ฝั่งนั้นมีคนอย่างน้อยสิบกว่าคน ถ้าลงไม้ลงมือกัน พวกเราเสียเปรียบแน่”
“หลบก็หลบไม่พ้น ดูท่าคงต้องวนหนีไปก่อนแล้วรอโอกาส!”
เจียงฉินหมินได้ยินก็ขมวดคิ้ว “โอกาส?”
“โอกาสอะไร?”
หลินปินมองออกไปข้างนอก เห็นแสงแดดหม่นลงราวกับมีแผ่นกระจกฝ้ามาบดบัง รอบดวงอาทิตย์มีวงแสงสีรุ้งปรากฏขึ้นเลือนราง
นี่เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งในชั้นบรรยากาศสูงเพิ่มจำนวนขึ้น บ่งบอกว่ากระแสลมแรงกำลังก่อตัวในชั้นบรรยากาศระดับต่ำ
พวกเขามีสมอลูกน้ำลึกแบบง่าย ๆ ติดเรือมาด้วย จึงไม่ต้องกลัวเรือคว่ำ ขอแค่ไม่โชคร้ายถึงขั้นถูกฟ้าผ่าจากพายุฝนฟ้าคะนอง ก็พอจะเอาตัวรอดได้
ถึงตอนนั้นก็ถึงคราวซุนเหว่ยซินซวยบ้างแล้ว!
“น้าเจียง อีกเดี๋ยวคุณก็รู้เองครับ”
“คุณไปส่งธงสัญญาณก่อน ให้เรือสองลำข้างหลังตามเรามาให้ติด”
“ห้ามทิ้งระยะเด็ดขาด!”
เจียงฉินหมินรับคำ แล้วหยิบธงสามเหลี่ยมสีแดงเล็ก ๆ สองผืนออกมา ก่อนเปิดประตูห้องเรือวิ่งออกไป