“หลินปิน พวกมันตามมาทันแล้ว!”
“เร่งเครื่องเร็วเข้า……”
เจียงฉินหมินรีบตะโกนติดกันสองครั้ง
หลินปินได้ยินเสียงแตรเรือดังมาจากด้านหลัง กัดฟันตอบว่า “นี่ก็เร็วที่สุดแล้ว”
“เรือเราบรรทุกปลาค็อดอยู่สองตัน ส่วนพวกมันเป็นเรือเปล่า วิ่งตามไม่ทันก็ไม่แปลก”
ยังพูดไม่ทันจบ เรือประมงสามลำของซุนเหว่ยซินที่อยู่ด้านข้างก็เร่งเครื่องแซงพวกเขาไป ก่อนจะแล่นไปไกลแล้วหันขวาง ลอยลำขวางอยู่ข้างหน้า
หลินปินมองเรือประมงที่ขวางหน้า รีบหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวไปทางซ้าย
เพิ่งหันหัวเรือไปได้ ก็มีเรืออีกสองลำพุ่งออกมาขวางหน้าไว้
ในเวลาเดียวกัน ซุนเหว่ยซินสั่งเรือประมงสิบลำล้อมเรือประมงสามลำของหลินปินไว้เรียบร้อย
ด้านหน้าและด้านหลังอย่างละสามลำ ซ้ายขวาอย่างละสองลำ!
เรือของซุนเหว่ยซินอยู่ตรงกลางแถวหลัง เขามองเรือของเจียงฉินหมินที่ค่อย ๆ ลดความเร็วลง แล้วยิ้มจนหุบปากไม่ลง
ครั้งนี้เขาออกทะเลพาคนมาทั้งหมดสิบแปดคน ในจำนวนนั้นมีเก้าคนกระจายอยู่บนเรืออีกเก้าลำ คอยล้อมหลินปินกับพวก
อีกเก้าคนที่เหลือ นอกจากคนขับเรือแล้ว ยังมีอีกแปดคนที่มีหน้าที่ฟันคนโดยเฉพาะ
เรือของหลินปินมีคนมากสุดแค่สามคน จะไม่ตกอยู่ในกำมือเขาได้อย่างไร
คิดถึงตรงนี้ ซุนเหว่ยซินก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นหลินปินร้องขอชีวิตจากเขา
“ลับอาวุธในมือให้คม ๆ!”
“เดี๋ยวฉันจะเริ่มจัดการหลินปินก่อน!”
ลูกน้องร่างกำยำหลายคนที่อยู่ด้านหลังขานรับพร้อมกัน “รับทราบ!”