หลินปินเห็นหลี่ฮุ่ยหลานยอมผ่อนปรน ก็รีบพูดว่า "อาเฉิน ไปไม่ได้นะ!"
"เดี๋ยวทะเลก็มีพายุแล้ว ถ้าอาเจียงไปตอนนี้ ออกไปแล้วจะกลับมาไม่ได้"
หลี่ฮุ่ยหลานหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นทันที เขม็งตาใส่หลินปิน "หลินปิน ลูกอย่ามาเอาแต่ใจแบบนี้"
"ถ้าจะเอายังงั้น ของก็เอากลับไปได้เลย!"
หมูสามชั้นกับเสื้อผ้าชุดใหม่นี่ รวมแล้วก็ไม่เกิน 20 หยวน แต่ปลาจวดเหลืองในทะเลนั่น มูลค่าตั้ง 300-400 หยวน
อันไหนมากอันไหนน้อย ต่อให้ไม่ใช่คนโง่ก็แยกออก
หลินปินเห็นเจียงฉินหมินยื่นมือไปหยิบเครื่องมือก็ชะงัก เขาปิ๊งแวบขึ้นมา ในเมื่อห้ามตอนนี้ไม่ได้ ก็ถ่วงเวลาให้มากที่สุด
พอถึงตอนนั้น พายุขึ้นฝั่งแล้ว ต่อให้เจียงฉินหมินอยากออกทะเล ก็ไม่มีทางได้
คิดได้เช่นนี้ หลินปินก็เอ่ยปากทันที "อาเจียง ถ้าท่านจะไปให้ได้ ฉันก็ไม่ห้ามแล้ว"
"แต่ก่อนไป ท่านเลี้ยงข้าวฉันสักมื้อได้ไหม?"
"ระยะนี้ฉันมัวแต่ยุ่งหาปลา ไม่ได้กินข้าวเป็นเรื่องเป็นราวสักมื้อ ชาวบ้านต่างก็บอกว่ามืออาเฉินทำกับข้าวเก่ง ฉันอยากลองชิมมานานแล้ว"
เจียงฉินหมินขมวดคิ้วแน่น เขาร้อนใจอยากไปจับปลาจวดเหลือง ก็เพราะอยากเอาไปขาย ได้เงินมาใช้คืนหลินปิน
ถึงหลินปินจะบอกว่าเงินที่ขายปลาได้จะแบ่งกันคนละครึ่ง แต่เมื่อกี้ที่ให้หวังหย่งไป 1000 หยวน หักส่วนของเขา 500 หยวนแล้ว หลินปินยังต้องจ่ายส่วนต่างอีก 500
ถ้าเขาทอดแหได้ปลาจวดเหลือง 400 ชั่ง ขายได้ 400 หยวน รวมกับที่หลินปินเหลืออยู่ เขาก็ไม่ต้องเอาอีก จะได้หักกลบลบหนี้กัน
ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด หลินปินขอให้กินข้าวเอง เขาก็ยากจะปฏิเสธ
“ได้ พอกินเสร็จ ฉันจะออกทะเลไปจับปลา เอาเงินที่นายสำรองจ่ายไปคืนให้”