เจียงฉินหมินเห็นหลินปินแล้ว สีหน้าบึ้งตึงถึงขีดสุด
เดิมทีเวลายังพอเหลือทัน แต่พอถูกหลินปินยื้อไว้ช่วงหนึ่ง ตอนนี้ก็พลบค่ำแล้ว กว่าจะหาปลาเสร็จกลับมาได้ คงต้องล่วงเลยไปถึงเช้ามืด
หลินปินเห็นดังนั้นก็ทำใจแข็งเดินเข้าไปพูดว่า "น้าเจียง ผมไม่ได้ปั่นหัวลุงนะ พายุกำลังมาใกล้แล้ว"
"ถ้าลุงออกทะเลตอนนี้ต้องอันตรายแน่"
เจียงฉินหมินไม่สนใจหลินปิน เดินตรงไปทางห้องเรือ
เขาหมุนกุญแจเปิดประตูห้องเรือ แต่ยังไม่ทันผลักเปิด ก็เห็นหลินปินมายืนขวางอยู่หน้าประตู
"น้าเจียง วันนี้ถ้าลุงจะออกทะเล ก็ต้องเดินเหยียบตัวผมไปก่อน"
หลินปินกัดฟันแน่น มองเจียงฉินหมิน
เจียงฉินหมินโทสะพลุ่งขึ้นมาวูบเดียว ง้างแขนแล้วตบหนึ่งฉาดเข้าที่หูของหลินปิน
ทีนี้หลินปินเซถลาเกือบพลัดตกเรือไป
หลินปินส่ายหัวไปมา ได้ยินแต่เสียงอื้ออึงในหู
แต่พอเขาเห็นเจียงฉินหมินกำลังจะเข้าห้องเรือ ก็ตรงเข้ากระแทกเจียงฉินหมินล้มลง แล้วคว้าเสื้อเจียงฉินหมินไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง
ในชาติก่อน ครอบครัวเจียงฉินหมินถูกทำร้ายจนตายกันหมด เพราะความขลาดกลัวของเขา
ฟ้ามอบโอกาสให้เขาแก้ตัวครั้งหนึ่งแล้ว เขาจะมองดูเจียงฉินหมินอยู่ในอันตรายทั้งที่รู้อยู่แก่ใจไม่ได้เด็ดขาด
วันนี้ ถ้าเจียงฉินหมินไม่ตีเขาตาย ก็อย่าหวังว่าเขาจะยอมให้เจียงฉินหมินออกทะเล
แล้วเขาก็ไม่เชื่อว่าเจียงฉินหมินจะลงมือตีเขาจนตายได้!
เจียงฉินหมินถูกกระแทกล้มในห้องเรือ โมโหจนแทบอยากจะเอามีดแทงหลินปินให้ตาย