เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงฉินหมินก็เข้าใจทันที
ใช่แล้ว!
ตามหลักแล้ว หวังหย่งไม่มีทางรู้ว่าพวกเขาจับปลาได้เท่าไร!
เว้นแต่ว่า ปลาเหล่านี้จะเป็นปลาที่หวังหย่งเอาไปให้หลี่เป่าเฟิงเอง!
ส่วนจุดประสงค์ของหวังหย่งก็เดาไม่ยาก
ตอนที่ทุกคนจับปลาไม่ได้ มีเพียงหลี่เป่าเฟิงที่จับได้ ย่อมทำให้เขาได้รับความไว้วางใจจากหลินปินได้ง่ายขึ้น
“พ่อลูกคู่นี้ หวังจิ้นจวินกับลูกเจ้าเล่ห์จริง ๆ!”
หลินปินหัวเราะเบา ๆ พอเห็นว่าเกลี้ยกล่อมเจียงฉินหมินได้แล้ว จึงพูดต่อว่า “น้าเจียง เดี๋ยวผมจะบอกสถานที่ให้น้า”
“พรุ่งนี้น้าพาซุนเฉิงซิ่น หลี่เมิ่งเหว่ย และหยางฉ่างหย่ง ไปหว่านแหที่ที่ผมบอก”
“เรือของพวกน้าเป็นเรือใหญ่กันทั้งนั้น ถ้ากลับมาเต็มลำได้ทุกลำ วันเดียวจับปลาได้หนึ่งหมื่นจิน ไม่ใช่ปัญหาแน่นอน”
เจียงฉินหมินได้ยินแล้วเบิกตาโตทันที
“เท่าไรนะ?”
“วันเดียว หนึ่งหมื่นจิน?”
“พวกเราสี่คน เรือสี่ลำ หมายความว่าเรือลำหนึ่งจับได้สองพันห้าร้อยจินงั้นเหรอ?”
“ทำไมฉันไม่รู้เลยว่ามีที่ไหนจับปลาทูได้เยอะขนาดนั้น?”
เจียงฉินหมินจ้องหลินปินเขม็ง ปลาทูในทะเลมีอยู่มากก็จริง แต่ก็ไม่ได้มากถึงขนาดจับได้หนึ่งหมื่นจินภายในวันเดียว
อย่างน้อยตลอดหลายปีที่เขาทำประมงมา เขาไม่เคยเห็นใครทำได้!
หลินปินกดมือลง ส่งสัญญาณให้เจียงฉินหมินพูดเบา ๆ
เขาเข้าใจดี ในปี 1984 หมู่บ้านไป๋ซาโพก็เป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ เมื่อเทคโนโลยีการจับปลายังล้าหลัง การจับปลาทูได้หนึ่งหมื่นจินในวันเดียวย่อมเป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับเจียงฉินหมิน
แต่สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้ยากอะไร
ข้อจำกัดด้านเทคโนโลยีการจับปลา หลัก ๆ อยู่ที่การระบุตำแหน่งฝูงปลาได้ไม่แม่นยำ พวกเขารู้เพียงว่ามีพื้นที่ทะเลอยู่ไม่กี่แห่งที่ปลาทูจะมารวมตัววางไข่เป็นประจำทุกปี