เจ้าของสถานที่รับซื้อของเก่าอึ้งไปเมื่อได้ยิน
“เอ็งจะเอาของนั่นไปทำอะไร”
หลินปินยิ้มเล็กน้อย “ใช้ถนอมปลาให้สดไงครับ”
ทันทีที่พูดจบ ทุกคนในที่นั้นก็งงเป็นไก่ตาแตก
พวกเขาฟังผิดไปหรือเปล่า
ใช้ถุงยางน้ำถนอมปลาให้สดเนี่ยนะ
นี่มันวิธีอะไรกัน
เจ้าของสถานที่รับซื้อเกาหัว คิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น
“อยู่มาหลายสิบปี เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ว่ามีคนใช้ถุงยางน้ำถนอมปลาให้สด”
“หลินปิน เอ็งไม่มีอะไรทำ เลยมาเล่นตลกกับฉันหรือไง”
หลินปินหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยิน เขารู้ว่าวันนี้ถ้าอธิบายไม่ชัด คนพวกนี้ต้องหัวเสียแน่
เพราะทั้งเมืองซวงผิง คงมีแต่เขาคนเดียวที่รู้วิธีแพ็กสุญญากาศแบบชาวบ้าน
“อย่าเพิ่งถามมากเลยครับ เถ้าแก่ ช่วยเอาถุงยางน้ำมาให้ผมใบหนึ่ง แล้วก็ต้มน้ำให้เดือดหม้อหนึ่ง จากนั้นเอาลวดเหล็กมาให้ผมด้วย”
“ผมจะสาธิตให้ดู แล้วพวกคุณจะเข้าใจเอง”
เจ้าของสถานที่รับซื้อพยักหน้า เริ่มเกิดความสนใจขึ้นมา
“ได้ รออยู่ตรงนี้แหละ”
ไม่นาน เขาก็ตั้งหม้อใบใหญ่บนลานว่างในสวน และต้มน้ำจนเดือด
ไม่กี่นาทีต่อมา น้ำในหม้อก็เริ่มพลุ่งพล่าน
หลินปินพับแขนเสื้อขึ้นแล้วยิ้ม “ดูให้ดีนะครับ ก้อนไม้ก้อนนี้ สมมุติว่าเป็นปลาค็อดที่เราจับได้”
พูดจบ เขาก็ยัดไม้เข้าไปในถุงยางน้ำ จากนั้นจุ่มถุงลงในน้ำเดือดไม่กี่วินาที แล้วรีบใช้ลวดเหล็กที่เผาจนแดง ปิดปากถุงให้สนิท
วินาทีต่อมา ทุกคนก็เห็นถุงที่พองอยู่ยุบตัวลงทันที และแนบสนิทกับผิวไม้ มองดี ๆ แม้แต่ลายไม้ก็ยังเห็นชัด