หลินปินได้ยินคำพูดนั้น แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป เจียงฉินหมินกับซุนเฉิงซิ่นก็รุมเข้าไปดูก่อนแล้ว
ทั้งคู่จับปลามาหลายปี ความรู้เกี่ยวกับเครื่องกลบนเรือไม่แพ้ช่างซ่อมเรือเลย
พวกเขายืนดูอยู่ด้านข้างตั้งนานแล้ว ก็ยังไม่เห็นอะไรเป็นพิเศษ ตอนนี้มีโอกาสได้ดูใกล้ ๆ ย่อมอยากรู้ว่ามันคืออะไรกันแน่
เจียงฉินหมินมองดูครั้งเดียว ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที
เขาแทบจะมองเห็นได้ในแวบเดียว ว่าอุปกรณ์นี้มีความชาญฉลาดตรงไหน
ใช้หลักการงัดของคานและคุณสมบัติการยืดหดของสปริง ใช้แรงกดของอวนลาก ควบคุมการเปิดปิดของคลัตช์โดยอัตโนมัติ
ไอเดียนี้ มันโคตรยอดเยี่ยมเลย!
คิดมาถึงตรงนี้ เจียงฉินหมินก็ค่อย ๆ หันหน้ามา มองหลินปินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
ไอ้หนูนี่ไปเรียนรู้อะไรพวกนี้มาจากไหน?
เมื่อกี้ที่ร้านรับซื้อของเก่าในเมือง เขาก็ยังสงสัยอยู่ว่าหลินปินรู้จักวิธีถนอมปลาสดด้วยถุงยางน้ำได้ยังไง!
แค่เพราะรีบไปซื้อของ ก็เลยไม่มีเวลาถามให้ละเอียด
มาถึงตอนนี้ หลินปินใช้แค่ไม่กี่คำ ก็ดัดแปลงเครื่องกว้านบนเรือให้มีอุปกรณ์ที่ชาญฉลาดแบบนี้ได้
มันช่างผิดปกติเหลือเกิน!
ซุนเฉิงซิ่นที่อยู่ด้านข้าง พอมองเห็นชัดเจนแล้ว ก็ตบหน้าผากตัวเองป้าบ “นี่...นี่มันของอะไรสักอย่างที่ฉันเหมือนเคยได้ยินที่ไหน!”
“เรียกว่าอะไรนะ แบบว่า อุปกรณ์อะไรสักอย่าง”
“ใช่ เรียกว่าอุปกรณ์ป้องกันโหลดเกิน!”
“ครั้งก่อนที่ฉันไปอำเภอ ได้ยินใครพูดถึง ว่าบนเรือของญี่ปุ่นมีของพวกนี้กันหมด”
“หลินปิน เรื่องของล้ำสมัยแบบนี้ นายรู้มาจากไหนกัน?”