หลินปินชะงักไปชั่วครู่ พยายามดึงมือกลับ แต่กลับดึงไม่ออก
ลู่ตงจวิ้นมองหลินปินด้วยสีหน้าจริงใจ “น้องหลิน ผมรายงานเรื่องนี้ไปที่สถานีตำรวจแล้ว”
“ทางสถานีจะส่งทีมผู้เชี่ยวชาญมา แล้วก็จะนำเรือประมงลำใหม่ล่าสุดของทีมประมงอำเภอมาให้เราใช้ ช่วยพวกเราออกทะเล”
“ผมเสนอชื่อนายให้พวกเขา ให้นายเป็นที่ปรึกษา”
“นายไปกับพวกเราด้วย ถ้าหาเรือจมสมัยราชวงศ์ฮั่นเจอจริง ๆ พวกเราสองคนดังแน่”
“ถึงตอนนั้น นายไม่เพียงจะไขปริศนาเรื่องเหรียญทองนี่ได้ ยังจะได้รับเงินรางวัลก้อนโตอีกด้วย!”
หลินปินเลิกคิ้วขึ้น นี่มันเหมือนกำลังง่วงอยู่พอดี แล้วมีคนเอาหมอนมาส่งให้เลยจริง ๆ
เขากำลังกลุ้มใจว่าจะไปตกปลาเก๋ายักษ์ที่หมู่เกาะนานซาได้อย่างไร ลู่ตงจวิ้นก็มาเชิญเขาออกทะเลไปตามหาเรือจมสมัยราชวงศ์ฮั่นที่หมู่เกาะนานาซะแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังต้องคิดให้รอบคอบก่อน
“ครูลู่ ผมก็แค่ชาวประมงธรรมดา จะมีคุณสมบัติอะไรไปเป็นที่ปรึกษาให้พวกคุณได้ล่ะครับ”
“ผมว่าอย่าดีกว่า”
“ส่วนเหรียญทองนี่ ถ้าคุณสนใจ ผมยกให้คุณเลยก็ได้”
พอลู่ตงจวิ้นได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เขากุมมือหลินปินไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เขาลุกขึ้นแล้วย่อตัวลงตรงหน้าหลินปิน ก่อนเอ่ยเสียงสั่น “น้องหลิน เห็นแก่ที่พวกเราผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ช่วยผมอีกสักครั้งได้ไหม”
“ทะเลใต้คลื่นลมแรง แถบหมู่เกาะนานซามีทั้งเกาะ แนวปะการัง และโขดหินใต้น้ำอยู่มากมาย”
“ในบรรดาคนที่ผมรู้จัก มีแค่นายที่พาพวกเราไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย แล้วพากลับมาได้อย่างปลอดภัย”