หลินปินได้ยินก็ยิ้มพลางพยักหน้า
“เมื่อทุกคนมาที่นี่ได้ ก็แปลว่าไว้ใจผมกับลุงเจียง”
“เรื่องเงิน ผมคิดไว้แล้ว คนละยี่สิบหยวนต่อวัน!”
“ค่าเช่าเรือก็ราคาเดียวกัน วันละยี่สิบ!”
“ใครทำงานดี ขายปลาค็อดได้ ผมจะให้รางวัลพิเศษอีกสองร้อย”
สิ้นคำพูด ทุกคนก็มีสีหน้าตื่นตัว
ให้ตายสิ วันละยี่สิบหยวน
ห้าวัน เฉพาะค่าแรงแต่ละคนก็ได้ร้อยหยวนแล้ว
สุดท้ายยังมีโอกาสได้เงินรางวัลอีกสองร้อยหยวน
นี่มันต่างจากมีพายตกมาจากฟ้าตรงไหน?
ซุนเฉิงซิ่นยิ่งยิ้มจนหุบปากไม่ลง ค่าแรงของเขาบวกกับค่าเช่าเรือ ห้าวันก็สองร้อยหยวน!
เรื่องฝีมือการประมง ในที่นี้เขายอมใครนอกจากเจียงฉินหมิน
แต่เจียงฉินหมินเป็นนายจ้าง ไม่นับรวม ดังนั้นโบนัสก็น่าจะเป็นของเขาอยู่ดี
คิดแบบนี้ ห้าวัน รายได้สี่ร้อยหยวน เทียบเท่ารายได้ทั้งปีที่ต้องตรากตรำทำงานให้ตาย
หยางฉ่างหย่งที่อยู่ข้างๆ ตบต้นขาตัวเองฉาด แล้วสบถออกมา
“เชี่ยเอ๊ย ให้พวกแกสองคนได้กำไรไปอีกแล้ว!”
ถ้าเรือเขามีแรงม้ามากกว่าของซุนเฉิงซิ่นกับหลี่เมิ่งเหว่ยสักหน่อย ค่าเช่าเรือวันละยี่สิบหยวนนี้ เขาก็มีส่วน!
ตอนนี้ล่ะ กำหนดเรือสามลำแน่นอนแล้ว เขาได้แต่มองตาปริบๆ ไม่มีทางทำอะไรได้เลย
ซุนเฉิงซิ่นยิ้มอย่างได้ใจมากขึ้น “พี่หยาง พี่อายุเยอะแล้ว มีเงินมากไปก็เอาไปด้วยไม่ได้ตอนตายหรอก”
“ให้พวกเราสองคนหาเถอะ”
“พี่อยู่บนเรือ เก็บปลาไปเรื่อยๆ ก็ดีแล้ว”