หวังหย่งได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ก่อนจะตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว
เขาไม่คิดเลยว่าชายรูปร่างผอมเพรียวที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นผู้บังคับบัญชา!
บ้าจริง เจ้าหน้าที่ฉีเพิ่งบอกว่าต่อให้เป็นผู้บังคับบัญชาก็ทำอะไรเขาไม่ได้ แล้วผู้บังคับบัญชาก็มาจริง ๆ
หลินปินไปได้ดวงดีแบบนี้มาจากไหนกัน?
ซุนเหว่ยซินที่อยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
รองผู้อำนวยการสำนักงานผลิตและการก่อสร้างมาอยู่ที่หมู่บ้านไป๋ซาโพได้ยังไง?
หวังจิ้นจวินยืนนิ่งอยู่กับที่ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
เขาเหลือบมองหลินปินโดยไม่รู้ตัว แต่เห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าเรียบเฉย ความคิดน่ากลัวอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจทันที
อู๋กังคนนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าหลินปินเป็นคนเชิญมา...
ไม่อย่างนั้น ผู้มีตำแหน่งรองลงมาจากผู้อำนวยการของสำนักงานผลิตและการก่อสร้าง จะจู่ ๆ มาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?
ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อครู่หลินปินกล้าเตือนเจ้าหน้าที่ฉีให้คิดให้ดีเสียก่อน
ทุกคนคิดว่าหลินปินแค่พูดข่ม แต่ตอนนี้เห็นแล้วก็เข้าใจว่าเบื้องหลังหลินปินมีคนหนุนหลัง เขาแค่กำลังให้โอกาสเจ้าหน้าที่ฉีอีกครั้ง...
พอคิดถึงตรงนี้ คิ้วของหวังจิ้นจวินก็ยิ่งขมวดแน่น
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าชาวประมงอย่างหลินปินไปตีสนิทกับอู๋กังได้ยังไง
อู๋กังมองเจ้าหน้าที่ฉีที่ยังยืนอึ้งอยู่กับที่ ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก
“วันนี้ผมได้เห็นเรื่องน่าตื่นตะลึงแล้วจริง ๆ”
“นายเป็นแค่เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง กล้าสั่งจับคนโดยพลการเชียวหรือ”
“มีอำนาจมากกว่าผมที่เป็นรองผู้อำนวยการเสียอีกนะ!”
คำพูดนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ฉีสะดุ้งทั้งตัว เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเรียงรายบนหน้าผากทันที
ในหน่วยงาน ทุกคนรู้ว่าอู๋กังเป็นคนหน้าตึง โดยเฉพาะเรื่องระเบียบวินัย เขาเข้มงวดมาก