การเล่นกับอาวเฉินนั้นสบายใจจริง ๆ อาวเฉินเล่นป่า ขอแค่ในทีมไม่มีคนโง่ที่เห็นได้ชัดก็พากันชนะได้
หยูเหลียนเกาะอยู่บนหัวเขาแบบไม่มีอะไรทำ แกะลิ้นจี่ไม่กี่ลูกใส่ปาก แล้วพูดคุยกับเขาอย่างมึน ๆ
ฝั่งตรงข้ามเล่นซุนซ่างเซียงซึ่งเป็นฮีโร่ช่วงท้ายเกมใหญ่โตในเส้นทางพัฒนา แต่ซัพพอร์ตไม่ยอมตามเพราะงอน อาวเฉินไปจับเขาสองสามครั้งก็หมดสภาพ
อีกครั้งที่จับซุนซ่างเซียงที่แอบเอาสายไปพัฒนาตัวเองได้ตาย หยูเหลียนมือถือสั่นวืด ๆ
"บัญชีสำเร็จรูปเส้นทางพัฒนา: [เชิญคุณสนทนาด้วยเสียง...]"
หยูเหลียนชะงักไปครู่หนึ่ง ปิดไมค์ทีมอย่างเงียบ ๆ แล้วกดรับสาย
จริง ๆ แล้วหยูเหลียนเกลียดการโทรมาแบบกระทันหันแบบนี้มาก ในกรณีที่ไม่ค่อยสนิทกัน ผู้ชายโทรหาผู้หญิงนอกจากคิดเรื่องนั้นก็ไม่มีอะไรอื่น หลายครั้งที่หยูเหลียนใจดีรับสาย แล้วพูดไปไม่ถึงสองประโยค อีกฝ่ายก็เริ่มหายใจเสียงแบบไม่รู้ความหมาย
คนที่ทำดีกับคนอื่นแล้วไม่ได้ผลดีตอบแทนอย่างหยูเหลียนเริ่มเกลียดชังพฤติกรรมแบบนี้สุดหัวใจ
แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเดิม ตอนที่เล่นสามแมตช์ก่อนหน้านี้หยูเหลียนก็อยากรู้เสียงของเขามากแล้ว ยิ่งตอนนี้เธอกำลังอยู่ในช่วงได้ใจ
สายเชื่อมต่อ หยูเหลียนเบาเสียงหายใจลง รอให้เขาพูด รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย คิดว่าถ้าเสียงไม่เพราะจะวางสายแล้วบล็อกทันที ในเกมก็ทำใจลอย นอนอยู่บนหัวอาวเฉินแล้วยิงสกิลมั่ว ๆ เปิดแผงสถิติปิด เปิดปิด ตีปาหนึ่งวินาทีทำท่าน่ารักไปสิบอย่าง
ปลายสายเงียบไป หยูเหลียนดึงแถบแจ้งเตือนลงมาดูโดยไม่รู้ตัว เพื่อยืนยันว่าสายเชื่อมต่อจริงหรือเปล่า
ในชั่วขณะที่เธอไม่ทันตั้งตัว เสียงผู้ชายก็ดังออกมา
เหมือนอยู่ใกล้ไมค์มาก เสียงลมหายใจตอนพูดก็ได้ยินชัดเจน
"เธอเล่นกับเงาอยู่หรือเปล่า"
"เขา...เหมือนจะไม่ชอบฉันเลย ไล่จับฉันตลอดเลย"
เสียงทุ้มใสและสดชื่น เหมือนได้จิบน้ำมะนาวใส่น้ำแข็งในหน้าร้อนที่ร้อนระอุ เป็นเสียงที่บริสุทธิ์ที่มีได้เฉพาะเด็กมัธยมปลายอายุสิบเจ็ดสิบแปด เสียงพูดชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีเสียงท้ายที่ห้วนห้วนแบบแกล้งทำ