“แม่ เสียงติ๊กต็อกเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว อยู่หลังลังเสบียงทหารที่คลุมผ้าใบกันฝนตรงข้างหน้านั่น!”
ซื่อวากดเสียงเล็ก ๆ ลง มือจ้อยกำเครื่องติดตามคลื่นเสียงที่ส่องแสงสีเขียวจาง ๆ ไว้แน่น
ลมกลางคืนบนทะเลทรายโกบีทางตะวันตกเฉียงเหนือพัดผ่านคลังเก็บของเก่าร้างบนเขาด้านหลัง ราวกับคมมีดกรีดผิว
กู่อวี่ปกป้องซื่อวาไว้ด้านหลัง ดวงตาดอกท้อคู่นั้นเปล่งประกายอำมหิตเย็นเยียบจนชวนให้ขนลุกท่ามกลางความมืด
เธอเคลื่อนไหวว่องไวราวเสือดำ ย่องเลียบกำแพงอิฐเย็นเฉียบไปโดยไร้เสียงฝีเท้า
เมื่อเปิดผ้าใบกันฝนสีเขียวทหารผืนหนาออก กล่องเหล็กสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
บนผิวกล่องมีกุญแจทองแดงคล้องไว้อย่างแนบเนียน ทว่าจากรูกุญแจกลับมีกลิ่นไนโตรกลีเซอรีนจาง ๆ ลอยออกมา
“ระเบิดตั้งเวลารุ่นเก่าที่ผลิตโดยโซเวียต”
กู่อวี่แค่นหัวเราะในใจ ของแบบนี้ในหน่วยข่าวกรองของชาติก่อนเธอยังไม่คู่ควรจะเป็นแม้แต่หุ่นจำลองสำหรับสอนระดับเริ่มต้น
แต่ในเขตทหารตะวันตกเฉียงเหนือปี 1970 หากมันระเบิดขึ้นมา คลังเก็บเสบียงและกระสุนบนเขาด้านหลังทั้งหมดคงถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง
พรุ่งนี้จะมีการแข่งขันประลองยุทธ์ครั้งใหญ่ประจำเขตทหาร หากไพ่ตายของกองพันหมาป่าโลหิตถูกเปิดโปงคืนนี้ ฮั่วถิงเยวียนในฐานะผู้บังคับกองพันต้องขึ้นศาลทหารแน่นอน!
“ซื่อเป่า เอาคีมปากแหลมให้แม่หน่อย”
กู่อวี่ยื่นมือออกไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่ครั้งเดียว
ซื่อวาหยิบคีมปากแหลมที่ขัดจนเงาวับจากกระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเอง แล้วส่งใส่มือกู่อวี่อย่างรู้งาน
เวลาเหลือน้อยเต็มที ไฟแดงบนเครื่องติดตามเริ่มกะพริบถี่ขึ้นแล้ว
กู่อวี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอสอดกิ๊บติดผมเส้นเล็กจิ๋วเข้าไปในรูกุญแจ แล้วขยับข้อมือเบา ๆ
เสียง “กึก” ดังแผ่วเบา
แม่กุญแจทองแดงเปิดออกแล้ว
เมื่อเปิดฝาเหล็กขึ้น ข้างในก็เผยให้เห็นแท่งระเบิดสิบแท่งมัดรวมกันแน่น มีสายชนวนสีแดงกับสีน้ำเงินพันสลับซับซ้อนอยู่ด้านบน