บรรยากาศหน้าประตูเหล็กสีเขียวเข้มบานใหญ่ทั้งสองบานแข็งตัวราวกับผืนน้ำในแม่น้ำหวงเหอที่กลายเป็นน้ำแข็ง
สายตาของทุกคนจับจ้องรถจี๊ปทหารที่มีหมายเลขสีแดงติดอยู่แน่นิ่ง
“ปัง!”
ประตูรถถูกถีบเปิดด้วยรองเท้าบูตทหารสีดำข้างหนึ่ง เสียงดังสนั่นทุ้มต่ำ
ต่อมา มือใหญ่เรียวยาวและข้อนิ้วเด่นชัดก็ยื่นมาจับกรอบประตูรถไว้
บนหลังมือมีรอยแผลเป็นเก่าอยู่หลายรอย พาดคดเคี้ยวราวกับรอยกรงเล็บของสัตว์ร้าย
ตัวรถไหวเล็กน้อย ก่อนร่างสูงใหญ่สง่างามจะก้าวออกมาจากรถ
ชั่วขณะนั้น ลมตะวันตกเฉียงเหนือที่พัดกระหน่ำอยู่รอบด้านราวกับหยุดนิ่งไปด้วย
ชายคนนี้แผ่แรงกดดันออกมาอย่างหนักหน่วง
เขาสูงอย่างน้อย 188 เซนติเมตร ไหล่กว้างเอวสอบ สวมเครื่องแบบทหารเรียบกริบมีกระเป๋าสี่ใบ กระดุมคอเสื้อติดอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ
เขาไม่ได้สวมหมวกเหลยเฟิงที่พบเห็นกันทั่วไปในยุคนั้น แต่สวมหมวกทหารปีกกว้างแทน
ปีกหมวกกดต่ำจนทอดเงาลึกลงบนใบหน้า
ถึงอย่างนั้นก็ยังบดบังดวงตาคมเย็นดุจหมาป่าเดียวดายในคืนเหน็บหนาวคู่นั้นไม่ได้
เป็นดวงตาของคนที่เคยเห็นเลือดและเคยฆ่าคนมาแล้วจริง ๆ
โครงหน้าของเขาคมลึกดุจหินผาที่ถูกขวานแกะสลัก หล่อเหลา ทว่ามีกลิ่นอายอำมหิตที่ชวนให้คนไม่กล้าเข้าใกล้