“พี่สาว ทำมาค้าขายรุ่งเรืองดีนี่? เพิ่งเหยียบพื้นเมืองซาจิ่งยังไม่ทันอุ่น ก็คิดจะรวยทางลัดแล้วเหรอ?”
เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นราวกับหนูที่คลานออกมาจากท่อระบายน้ำ กลิ่นเหม็นอับชวนคลื่นไส้แผ่กระจาย ก่อนเสียงนั้นจะระเบิดก้องตรงปากตรอก
กู่อวี่ชะงักฝีเท้า ขยับตัวบังต้าเป่ากับซานหนิวไว้ด้านหลัง โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า เธอยังคงจัดผ้าคลุมตะกร้าสานอย่างไม่รีบร้อน ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ราวกับคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว
เป็นไปตามคาด พวกมันมาจริง ๆ
สายตาของพี่สะใภ้ผมหยิกตอนเดินจากตลาดเมื่อครู่คมกริบราวกับมีดอาบยาพิษ เพิ่งเก็บแผงเสร็จ พวกหมาขี้เรื้อนก็ได้กลิ่นแล้วตามมาเลย
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร มีชายฉกรรจ์ห้าหกคนแต่งตัวมอมแมม ท่าทางนักเลง มาปิดทางไว้ทั้งสองด้านของตรอก คนที่เป็นหัวหน้าคือชายตาเดียว ในมือคลึงลูกวอลนัตสองลูก ดวงตาข้างเดียวเผยแววโลภและดุดัน สายตากวาดไปมาบนตัวกู่อวี่และกระสอบไม่กี่ใบอย่างไม่เกรงใจ
“เอ้อร์เป่า จำได้หรือยัง?” กู่อวี่ลดเสียงถามโดยไม่หันกลับไปมอง
เอ้อร์เป่าที่ซ่อนอยู่หลังเธอกวาดตามองภูมิประเทศรอบตัวตั้งแต่แรก ดวงตาคู่นั้นจดจำทุกอย่างได้อย่างแม่นยำ
“แม่ จำได้แล้วครับ” เสียงของเอ้อร์เป่าสงบนิ่งเกินกว่าเด็กสี่ขวบ “ตรอกนี้ชื่อซอยคนตาย ทั้งสองฝั่งถูกปิดไว้ ตรงกลางมีโรงโม่ร้างอยู่แห่งหนึ่ง มีรูหมาให้มุดออกไปได้ แต่ตำแหน่งที่คนเลวพวกนั้นยืนอยู่ปิดทางทั้งสองฝั่งพอดีครับ”
“ไม่ต้องมุดรูหมา” กู่อวี่ยื่นมือแตะมีดฟืนตรงเอว ด้ามมีดอุ่นขึ้นจากความร้อนของฝ่ามือเธอแล้ว “เราออกทางประตูหน้า”
ชายตาเดียวเห็นกู่อวี่เงียบไป ก็คิดว่าเธอตกใจจนพูดไม่ออก จึงหัวเราะหึ ๆ เผยฟันเหลืองอ๋อย ก่อนเดินโยกตัวเข้ามาทีละก้าว
“อะไร? เงียบแบบนี้หมายความว่ายังไง? ดูถูกพวกพี่หรือไง?” ชายตาเดียวถ่มเสมหะลงพื้น “พี่สาว พี่ไม่ได้คิดจะทำให้เธอลำบากหรอก เมืองซาจิ่งมีกฎ คนต่างถิ่นมาค้าขายต้องจ่าย ‘ค่าคุ้มครอง’ เมื่อกี้เห็นเธอขายงานสานจากฟางได้ดี ไหนจะของในกระสอบสองใบนั่นอีก...ไม่ได้เรียกเยอะอะไรหรอก ทิ้งเงินไว้ ทิ้งของไว้ แล้วไสหัวไป”