“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงปืนดังสนั่นใสกังวานติดต่อกันสามนัด ก้องสะท้อนไปทั่วสนามยิงปืนบนเขาด้านหลังของกองพันหมาป่าโลหิตไม่รู้จบ
เจ้าหน้าที่รายงานผลการยิงที่อยู่ไกลออกไปตื่นเต้นจนเสียงแทบแตก คำว่า “เข้าเป้าสิบคะแนนทุกนัด” ดังราวกับระเบิดใต้น้ำ ทำเอาทุกคนมึนงงไปหมด
หมั่นโถวแป้งขาวที่จ้าวปืนใหญ่กัดค้างไว้ครึ่งลูกหล่นตุบลงบนดินเหลือง แต่เขากลับไม่มีแก่ใจจะก้มเก็บด้วยซ้ำ
สนามยิงปืนเงียบสงัดราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงลมพัดทรายบนทะเลทรายโกบีกระทบหญ้าแห้งดังซู่ซ่า
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหญิงสาวในเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มด้วยความตกตะลึงสุดขีด
ฮั่วถิงเยวียนค่อย ๆ ลดปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติรุ่น 56 ที่ร้อนจัดในมือลง ดวงตาคมดุที่มีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำจับจ้องมือทั้งสองข้างของตัวเองไม่วางตา
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ตอนที่ยิงปืนตามจังหวะหายใจพิสดารที่กู่อวี่บอกเมื่อครู่ ความเจ็บแปลบที่ไหล่ซ้ายกลับถูกแรงตึงของกะบังลมคลายออกได้อย่างหมดจดจริง ๆ!
ฮั่วถิงเยวียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนหันไปมองกู่อวี่ที่กำลังแบ่งซาลาเปาให้เด็ก ๆ
“เมีย...” เสียงของฮั่วถิงเยวียนสั่นราวกับตะแกรงร่อน “เธอ...เธอรู้เคล็ดลับนี่ได้ยังไงกัน?”
กู่อวี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า เธอหยิบซาลาเปาไส้หมูกับผักกาดขาวจากหม้ออะลูมิเนียมใบใหญ่ แล้วส่งใส่มือที่เปื้อนคราบน้ำมันปืนของฮั่วถิงเยวียนอย่างไม่ใส่ใจ
“อย่าทำเป็นตื่นเต้นเกินเหตุไปหน่อยเลย”
“แค่เข้าใจเรื่องการออกแรงของกระดูกกับกล้ามเนื้อมนุษย์สักนิด ก็เห็นจุดอ่อนของคุณแล้ว”
“มัวยืนอึ้งอยู่ทำไม รีบกินซาลาเปาซะ เดี๋ยวยังต้องวิ่งทางไกลอีก 5 กิโลเมตร”
กู่อวี่พูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่กลับทำให้ครูฝึกยิงปืนหลายคนที่ยืนอยู่รอบ ๆ อับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
พวกเขาเป็นทหารเก่าที่ฝึกฝนกันมานานกว่าสิบปี แต่กลับรู้ไม่เท่าภรรยาทหารที่เพิ่งมาจากชนบทคนหนึ่งเสียอีก!