ลมเหนือพัดหวีดหวิว ยามเช้าตรู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือหนาวเหน็บจนแทบจะแช่แข็งกระดูกคนได้
ฮั่วถิงเยวียนนำทีมมุ่งหน้าไปยังแนวชายแดนตั้งแต่เมื่อคืน บรรยากาศในเขตบ้านพักทหารจึงแปรเปลี่ยนเป็นชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดและยากคาดเดา
เมื่อขาดร่มไม้ใหญ่ที่สุดอย่าง “ยมทูตมีชีวิต” ไป ทุกคนต่างคิดว่าหญิงม่ายลูกติดจากชนบทคนนี้คงต้องเจียมเนื้อเจียมตัวในเขตบ้านพักทหารแล้ว
ทว่าในลานบ้านหลังเล็กของตระกูลฮั่ว เวลานี้กลับคึกคักมีชีวิตชีวา
ข้างโต๊ะไม้เก่าภายในบ้าน กู่อวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานอย่างผึ่งผาย
ตรงหน้าเธอ เด็กตัวเล็กทั้งหกคนตั้งแต่ต้าเป่าจนถึงลิ่ววา ซึ่งหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา แต่มีนิสัยแตกต่างกันไป เรียงแถวทำท่ายืนตรงอย่างเป็นระเบียบ
แม้แต่สุนัขปลดประจำการที่มีความชอบความชอบธรรมตัวใหญ่ “เฮยเฟิง” ซึ่งเพิ่งถูกสยบได้เมื่อวาน ก็ยังหมอบอยู่ข้างเท้าลิ่ววาอย่างรู้ความ ตั้งหูฟังคำสั่ง
“ยืนตัวตรงกันให้หมด!”
ไม้เรียวในมือกู่อวี่ฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง เกิดเสียงดังกรอบแกรบ
นับตั้งแต่เธอพาลูก ๆ มาอยู่ในเขตทหาร นี่เป็นครั้งแรกที่ใช้วิธีจัดการครอบครัวอย่างเข้มงวดราวกับเจ้าหน้าที่พิเศษ
“พ่อไม่อยู่บ้านก็จริง แต่ตระกูลฮั่วจะปล่อยให้ใครมาดูถูกไม่ได้เด็ดขาด!”
“วันนี้เราจะจัดประชุมครอบครัวครั้งแรก กฎระเบียบก็คือหมัดเหล็กที่ทำให้เราตั้งหลักในเขตบ้านพักแห่งนี้ได้!”
ดวงตาหงส์สีดอกท้ออันเฉียบคมของกู่อวี่กวาดมองใบหน้าของเด็กทุกคน
“ต้าเป่า!”
“มาแล้ว!” ต้าเป่าตอบเสียงดังกังวาน แขนกำยำมีมัดกล้ามปูดขึ้นมา ดูไม่เหมือนเด็กสี่ขวบเลยสักนิด
“ลูกมีพละกำลังมาแต่เกิด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป งานรักษาความปลอดภัยของตระกูลฮั่วมอบให้ลูก! ถ้าใครกล้าบุกเข้ามาก่อเรื่องในลานบ้านเรา ไม่ต้องขออนุญาต จับเหวี่ยงออกไปด้วยแรงวัวของลูกได้เลย! ถ้าทำเขาเจ็บ แม่รับผิดชอบเอง!”
“ครับ! รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ! ใครกล้ามา ผมจะถอนเขาขึ้นมาเหมือนหัวไชเท้าเลย!” ต้าเป่าชูหมัดน้อย ๆ ขึ้นโบกอย่างตื่นเต้น