บนโต๊ะทำงานในห้องฝ่ายปกครองมีข้อสอบโรเนียววางแผ่อยู่หกแผ่น
ข้อสอบเต็มไปด้วยโจทย์แน่นขนัด กลิ่นหมึกยังไม่ทันจาง
นอกจากอู๋จินเฟิ่งแล้ว ในห้องยังมีคุณครูมามุงดูกันเป็นวง
ในนั้นมีหัวหน้ากลุ่มสาระคณิตศาสตร์อย่างครูหวังอยู่ด้วย
ครูหวังเป็นคนซื่อตรง พอหยิบข้อสอบขึ้นมากวาดตามอง คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
“主任อู๋ นี่... นี่เป็นโจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิกของเด็ก ป.3 เหรอครับ?”
“โจทย์ไก่กับกระต่ายอยู่ในกรงข้อนี้ นักเรียน ป.5 ของเรายังทำผิดกันบ่อยเลยนะครับ”
“จะให้เด็กที่เพิ่งเข้าเรียนทำโจทย์แบบนี้? นี่มันล้อเล่นกันชัด ๆ!”
เสียงครูหวังไม่ได้ดังนัก แต่ในห้องทำงานที่เงียบกริบกลับฟังดูบาดหูเป็นพิเศษ
สีหน้าของฮั่วถิงเยวียนยิ่งมืดครึ้ม กำหมัดแน่นจนลั่นกร๊อบ ๆ
นี่มันสอบบ้าบออะไร! ชัด ๆ ว่าตั้งใจจะทำให้ฮั่วถิงเยวียนสิ้นทายาท—เอ๊ย ไม่ใช่สิ ตัดหนทางเข้าเรียนของลูก ๆ ต่างหาก!
“ครูหวัง คุณจะไปรู้อะไรล่ะ?”
อู๋จินเฟิ่งเหลือบมองครูหวังอย่างดูแคลน “คนมีความสามารถพิเศษก็ต้องได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษสิคะ”
“เมื่อกี้ผู้บังคับกองพันฮั่วไม่ได้บอกหรือคะว่าลูก ๆ ของเขาเป็นแม่ทัพ? แค่โจทย์เท่านี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะเป็นแม่ทัพได้ยังไง?”
เธอหันไปมองเด็กตัวเล็กทั้งหกคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ แล้วโยนดินสอลงบนโต๊ะ
“เริ่มได้ จำกัดเวลาครึ่งชั่วโมง”
“ไม่ต้องถึงครึ่งชั่วโมงหรอกครับ”