“หนึ่ง สอง หนึ่ง! หนึ่ง สอง หนึ่ง!”
เสียงตะโกนกึกก้องแหวกความเงียบสงบยามเช้าตรู่ของภาคตะวันตกเฉียงเหนืออันกว้างใหญ่
ฟ้ายังเพิ่งสาง ลานฝึกของเขตทหารก็เต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้งแล้ว
เหล่าทหารกำลังออกกำลังกายยามเช้า
ภายในบ้านหลังเล็กของตระกูลฮั่วเองก็วุ่นวายไม่แพ้กัน
“ฮั่วถิงเยวียน ลูกสาวคุณบีบยาสีฟันจนเลอะไปหมดแล้ว คุณจะจัดการไหม?”
กู่อวี่ถือยาสีฟันตราจงหัวที่ถูกบีบจนบิดเบี้ยว มองชายที่กำลังฝึกหมัดอยู่ในลานบ้านอย่างจนปัญญา
ฮั่วถิงเยวียนชะงักท่าฝึกแล้วหันกลับไปมอง
เห็นซานหนิวมีฟองยาสีฟันเต็มปาก กำลังทำหน้าทำตาใส่กระจก ราวกับกำลังเลียนแบบสาวทันสมัยในภาพโฆษณา
ใบหน้าเคร่งขรึมแข็งกระด้างของเขาพลันอ่อนโยนลง
“จะจัดการอะไรล่ะ ลูกสาวชอบสวยเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว”
“เดี๋ยวซื้อมาอีกสองหลอด หลอดหนึ่งไว้แปรงฟัน อีกหลอดให้แกเล่น”
กู่อวี่กลอกตาแล้วโยนยาสีฟันให้เขา
“ตามใจเข้าไปเถอะคุณ สักวันเงินเบี้ยเลี้ยงที่มีอยู่คงหมดเพราะตามใจลูกนี่แหละ”
ถึงปากจะบ่น แต่ในใจของกู่อวี่กลับรู้สึกโล่งขึ้น
หลังเหตุวุ่นวายเมื่อวาน บ้านหลังนี้ดูเหมือนจะเป็นปึกแผ่นกันมากกว่าเดิม
ฮั่วถิงเยวียนในฐานะพ่อ ถึงจะหยาบกระด้างไปบ้าง แต่ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องคนในครอบครัวของเขาก็ทำให้รู้สึกปลอดภัยจริง ๆ
หลังมื้อเช้า เด็ก ๆ หลายคนก็เริ่มทนอยู่แต่ในบ้านไม่ไหว
ต้าเป่าเกาะกรอบประตู มองสนามบาสเกตบอลที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาอ้อนวอน
ที่นั่นมีกลุ่มทหารที่ได้หยุดพักกำลังเล่นบาสเกตบอลกันอยู่
เสียงลูกบอลกระทบพื้นดังปึงปัง ทำให้ต้าเป่ารู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน
“แม่ ผมอยากไปดูครับ”
ต้าเป่าหันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา
กู่อวี่เช็ดมือแล้วถอดผ้ากันเปื้อนออก
“ไปสิ พาไปสูดอากาศกันหน่อย”
“ขืนขังอยู่แต่ในลานบ้านทั้งวัน เดี๋ยวต้นกล้าดี ๆ ก็เหี่ยวหมดหรอก”
ทั้งครอบครัวพากันออกจากบ้านอย่างครึกครื้น
เดิมทีฮั่วถิงเยวียนตั้งใจจะไปกองบัญชาการกรม แต่พอเห็นพวกเขา เขาก็เปลี่ยนทิศทางแล้วเดินตามไปด้วย
“ผมไปตรวจดูการฝึกหน่อย”
เขาหาข้ออ้างอย่างจริงจัง ทว่าสายตากลับอดเหลือบมองกู่อวี่ไม่ได้
วันนี้กู่อวี่สวมชุดเลนินสีน้ำเงินที่ซักจนสีซีด