คำว่า «เลือดออกทั้งเจ็ดทวาร» ของอู๋วา ดังก้องขึ้นกลางสนามยิงปืนอันกว้างโล่ง ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ
ทุกคนเบิกตากว้าง มองเด็กน้อยวัยเพียงสี่ขวบกว่า สูงไม่ถึงต้นขาของผู้ใหญ่ด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไป๋เวยเวยที่ถือชามกระเบื้องอยู่ สีหน้าเปลี่ยนจากได้ใจเป็นเขียวคล้ำในพริบตา มือที่ถือชามสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
«เธอ... เธอเด็กเหลือขอ พูดเหลวไหลอะไรของเธอ!»
ไป๋เวยเวยจ้องอู๋วาอย่างเดือดดาล ความเสแสร้งในดวงตาแทบจะปิดบังไว้ไม่อยู่
«นี่เป็นซุปบำรุงราคาแพงที่ฉันจ่ายเงินก้อนโตไปหาหมอจีนเก่าแก่ในเมืองหลวงมาจัดยาให้ จะเป็นยาพิษได้ยังไง!»
«ฉันว่าเด็กคนนี้ไม่มีใครอบรม สกปรกถึงขั้นพ่นคำพูดเหมือนขี้ออกมา!»
ไป๋เวยเวยหันขวับไปทางกู่อวี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพุ่งเป้าใส่เธอทันที
«พี่สะใภ้กู่อวี่! ฉันรู้ว่าคุณระแวงฉัน เพราะฉันเป็นห่วงพี่ฮั่ว ถึงได้เกลียดฉัน!»
«แต่คุณไม่จำเป็นต้องยุยงเด็กตัวเล็กแค่นี้ ให้ใส่ร้ายฉันอย่างเหี้ยมโหดต่อหน้าคนมากมายหรอกมั้ง?»
«ฉันหวังดีแท้ ๆ! นี่คุณถึงกับเอาสุขภาพของพี่ฮั่วมาเป็นเครื่องมือแย่งชิงความรักกันเลยหรือ!»
ขอบตาของไป๋เวยเวยแดงขึ้น หยาดน้ำตาสองหยดคลออยู่ในดวงตาอย่างพอเหมาะพอดี ราวกับจะไหลแต่ก็ไม่ไหล
เมื่อประกอบกับเสื้อกาวน์สีขาวที่เธอแก้จนรัดรูป ก็เหมือนดอกไม้ขาวน้อยผู้น่าสงสารที่ถูกกลั่นแกล้งอย่างแสนสาหัส
หลินเสวี่ยเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งลงมาจากเนินดิน ประคองไป๋เวยเวยที่ดูเหมือนจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ
«ใช่แล้ว! พี่สะใภ้ คุณทำเกินไปแล้วนะ!»
«คุณหมอไป๋อุตส่าห์หวังดีเคี่ยวซุปให้ แต่ลูกของคุณกลับหาว่าเป็นยาพิษงั้นเหรอ?»
«นี่ไม่เรียกว่าเนรคุณแล้วจะเรียกว่าอะไร?»
ในกลุ่มคน มีทหารหนุ่มหลายคนหลงเชื่อท่าทางน่าสงสารของไป๋เวยเวย จึงเริ่มกระซิบกระซาบกัน