เสียงเห่ากรรโชกดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก
สุนัขทหารปลดประจำการผู้สร้างผลงานชื่อ “เฮยเฟิง” บัดนี้ดูราวกับสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง ขาหลังงอเล็กน้อย เตรียมออกแรงพุ่งเข้าไปกัดได้ทุกเมื่อ
เหล่าภรรยาทหารที่มามุงดูต่างตกใจจนหน้าซีดเผือด บางคนถึงกับยกมือปิดตา ไม่กล้ามองภาพน่าสลดใจที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
วันนี้หลินเสวี่ยจากคณะศิลปะการแสดงตื่นแต่เช้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เดิมทีเธอได้ยินจากสายของไป๋เวยเวยว่าฮั่วถิงเยวียนไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน จึงตั้งใจมาดูเรื่องสนุก
ขณะนี้หลินเสวี่ยปะปนอยู่ในฝูงชน มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาอำมหิต
“แหม เด็กบ้านนอกนี่ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย กล้าบุกเข้าเขตหวงห้ามของหน่วยสุนัขทหารด้วยหรือ ถ้าถูกกัดตายก็สมควรแล้ว”
หลินเสวี่ยพึมพำเสียงเบา แต่เสียงนั้นดังพอให้เหล่าภรรยาทหารที่ชอบนินทาไม่กี่คนรอบข้างได้ยิน
“แม่งเอ๊ย! ใครกล้าแตะต้องลูกฉัน!”
เสียงตวาดดังลั่นจากด้านหลังฝูงชน ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
ฮั่วถิงเยวียนตาแดงก่ำ เขายัดลิ่ววาในอ้อมแขนให้พี่สะใภ้หวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จากนั้นคว้าตะขอเหล็กสำหรับเตาไฟขนาดเท่าข้อมือจากมุมกำแพง แล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไปในลาน
สำหรับฮั่วถิงเยวียน เฮยเฟิงเป็นสุนัขทหารผู้สร้างผลงานในสนามรบก็จริง แต่หากมันกล้าคุกคามชีวิตลูกชายของเขา ต่อให้วันนี้ยมทูตมีชีวิตอย่างเขาต้องถูกลงโทษ ก็จะทุบหัวไอ้เดรัจฉานนี่ให้แหลก!
ทว่า ฮั่วถิงเยวียนยังไม่ทันได้พุ่งเข้าไปในลาน
กู่อวี่ก็ปราดผ่านช่องว่างระหว่างฝูงชนอย่างคล่องแคล่วราวเสือชีตาห์ แล้วคว้าข้อมือที่ถือขอเหล็กของฮั่วถิงเยวียนไว้แน่น
“อย่าเข้าไป! คุณจะยิ่งทำให้มันตื่นตระหนก!”
เสียงของกู่อวี่ต่ำและสงบนิ่ง แฝงน้ำเสียงออกคำสั่งที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน
ฮั่วถิงเยวียนร้อนใจจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน “คุณบ้าไปแล้วหรือ! นั่นมันหมาบ้า! อู่เป่าจะถูกมันฉีกเป็นชิ้น ๆ!”
“หุบปากแล้วดูอู่เป่าให้ดี!” กู่อวี่ตวาดเสียงเข้ม สายตาจับจ้องร่างเล็ก ๆ กลางลานไม่วาง
ฮั่วถิงเยวียนชะงักไป ก่อนจะมองตามสายตากู่อวี่ รูม่านตาหดวูบ
ในตอนที่ทุกคนคิดว่าอู๋วาคงตกใจร้องไห้จ้า หรือถึงขั้นฉี่ราดกางเกง