“ปิดประตู เปิดช่องลมเตาให้ไฟติด!”
ทันทีที่กู่อวี่เข้ามาในห้อง เสียงใสเย็นเฉียบของเธอก็ดังกังวานราวกับเม็ดน้ำแข็งกระทบพื้น ระเบิดขึ้นกลางห้องพักแคบ ๆ จนเสียงสะท้อนไปมาอยู่หลายระลอก
ฮั่วถิงเยวียนอุ้มซื่อวาที่กำลังสั่นเทาไว้ในอ้อมแขน ร่างทั้งร่างของเขาราวกับรูปสลักน้ำแข็งที่เคลื่อนที่ได้ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไป มีน้ำโคลนบีบออกมาจากรองเท้าได้
รองเท้าทหารเปียกชุ่มทิ้งรอยเท้าสีเข้มไว้สองแถวบนพื้น แค่มองก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากกระดูก
กู่อวี่ไล่ต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเด็ก ๆ คนอื่นเข้าไปในห้องด้านใน มีเพียงอู๋วาที่ยังไม่ขยับ เขาวิ่งปรู๊ดไปที่หม้อต้มยา เขย่งปลายเท้าหยิบขิงกับใบอ้ายออกมา มือเล็ก ๆ ยุ่งจนแทบทำอะไรไม่ทัน
“ไปถอดเสื้อผ้าเปียก ๆ แล้วเข้าไปนั่งบนเตียงเตาในห้องด้านใน”
กู่อวี่ปิดกลอนประตูด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกำผ้าขนหนูแห้งไว้แล้ว น้ำเสียงเด็ดขาดไม่มีที่ให้ต่อรอง
ฮั่วถิงเยวียนยืนอยู่กลางห้องโถง ใบหน้าแก่คร่ำที่มีเส้นสายคมเข้มนั้นเผยความกระอักกระอ่วนออกมาให้เห็นได้ยากยิ่ง
เขาก้มมองซื่อวาในอ้อมแขนที่แทบไม่สั่นแล้ว ก่อนจะเงยหน้ามองใบหน้าตึงขึงของภรรยา
“ไม่เป็นไรหรอก ผมแข็งแรงจะตาย ผิงไฟเดี๋ยวก็หาย”
“พูดเหลวไหล! คุณกะจะแช่แผลเก่ากว่าสิบแผลในน้ำเย็นจนเน่า แล้วให้ทหารกองร้อยหน่วยรบพิเศษของคุณไปงานเลี้ยงส่งหรือไง?”
กู่อวี่สวนกลับอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา
ฮั่วถิงเยวียนถูกความดุดันของภรรยาทำเอาอึ้ง ถึงกับไม่กล้าเถียงต่อ เขายอมส่งซื่อวาให้ซานหนิวที่ยื่นมือมารับอยู่ข้าง ๆ แต่โดยดี จากนั้นก็ก้มหน้าเริ่มปลดกระดุมเครื่องแบบทหารที่เปียกชุ่มไปด้วยโคลนจนแนบติดตัว