นิ้วมือของเจียงหรานที่กุมลำคอหลินปู้อวี่พลันชะงัก
จูบที่เร่าร้อนเมื่อครู่ก็หยุดลงกะทันหัน
“เฟิงฉี?”
สองพยางค์นั้นแทบจะเค้นออกมาจากไรฟันของเขา
เขาก้มมองหญิงสาวที่ถูกจูบจนแก้มแดงระเรื่อ ดวงตาดำสนิทฉายแววปั่นป่วนราวพายุกำลังตั้งเค้า
หลินปู้อวี่ถึงได้สติ เมื่อครู่เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
ในหัวมีภาพแบบนั้นผุดขึ้นมาได้ยังไง?
หรือจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในความทรงจำช่วงที่เธอสูญเสียไป?
เธอยังคงจมอยู่กับความทรงจำ จนไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อครู่ทำอะไรลงไป
เมื่อเห็นเธอเหม่อลอย แววตาของเจียงหรานก็ลุ่มลึกและอันตรายขึ้น มือที่กุมท้ายทอยเธอออกแรงเล็กน้อย บีบให้หลินปู้อวี่ได้สติ
หลินปู้อวี่เจ็บจนขมวดคิ้ว มองเจียงหรานอย่างไม่เข้าใจ “เป็นอะไรไป?”
“ตอนจูบกับฉัน เธอกลับเรียกชื่อคนอื่น แล้วยังมาถามอีกว่าเป็นอะไรไป?”
ความไม่พอใจในใจเจียงหรานปรากฏชัดอยู่ในดวงตาดำขลับ น้ำเสียงที่เคยคลุมเครืออ่อนหวานก็เย็นชาแข็งกระด้างลงมาก
หลินปู้อวี่จับสังเกตได้ทันทีว่าเขาไม่พอใจ
เดี๋ยวก่อน…
แปลว่าเมื่อกี้เธอเผลอเรียกชื่อเฟิงฉีออกมาจริง ๆ เหรอ?
ตายละหว่า?
เรื่องด่วนขนาดนี้ จะแก้ยังไงดี?
เจียงหรานไม่พูดอะไร เอาแต่มองเธอเงียบ ๆ ราวกับกำลังรอคำอธิบาย